خطا و اشتباه نكند، امام نيز بايد چنين باشد تا در حفظ و تبيين و تفسير دين اشتباه ننمايد. شيعه براى اثبات عصمت امام، به آيات و رواياتى استناد كرده است كه از جمله آنها، موارد زير است:
١. آيه تطهير:
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيرًا. (احزاب: ٣٣)
خدا فقط مى‌خواهد آلودگى را از شما خاندان- پيامبر- بزدايد و شما را پاك و پاكيزه گرداند.
روايات فراوانى از شيعه و سنى حكايت از آن دارند كه اين آيه در شأن پيامبر (ص) و اهل‌بيت (ع) او، يعنى امام على (ع)، فاطمه (س)، امام حسن (ع) و امام حسين (ع) نازل گرديده و بر عصمت آنها دلالت دارد. چون اطلاق كلمه رجس- با توجه به آن كه الف و لام آن براى جنس است- هرگونه پليدى و گناه را شامل مى‌شود و كلمه «انّما» براى حصر و تاكيد است كه اراده قطعى خداوند بر آن قرار گرفته كه اهل بيت از هرگونه پليدى و گناه پاك باشند كه همان مقام عصمت مى‌باشد. «١» ٢. آيه اولوالامر:
أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي اْلأَمْرِ مِنْكُمْ. (نساء: ٥٩)
خدا را اطاعت كنيد و پيامبر و اولياى امر خود را- نيز- اطاعت كنيد.
همه مفسران شيعه مى‌گويند، منظور از «اولوالامر» امامان معصوم مى‌باشند. برخى از علماى اهل سنت نيز گفته‌اند اين آيه درباره حضرت على (ع) نازل شده است. «٢» فخر رازى از علماى بزرگ اهل سنت مى‌گويد «اولوالامر» بايد معصوم باشند. «٣» روشن است كه اطاعت بى‌قيد و شرط از «اولوالامر» دلالت بر عصمت آنان دارد. امام على (ع) مى‌فرمايد:
همانا خداوند بدان جهت به اطاعت صاحبان امر فرمان داد كه آنان معصوم و پاكيزه هستند و هيچ‌گاه به گناه امر نمى‌كنند. «٤»