على بن بويه پس از آن كه برادرش احمد بر بغداد چيره شد، از سوى خليفه عباسى «المستكفى» لقب عماد الدوله يافت و مدتى بعد ناصر الدوله حمدانى كه بر شمال عراق حكومت مى‌كرد و به مخالفت با وى برخاسته بود، هم خطبه به نام سه برادر خواند. عماد الدوله همچنان بر تختگاه خود شيراز فرمان مى‌راند تا در سال ٣٣٨ هجرى درگذشت و در اصطخر به خاك سپرده شد. «١» وى در زمان خود، از سوى خليفه، منصب امير الامرايى داشت و معزّ الدوله به نيابت از او بر عراق حكم مى‌راند. به گفته ابن اثير، وى انسانى كريم النفس، بردبار و عاقل بود و در امر حكومت و رفتار با مردم سياستى نيكو داشت. «٢» وى چون پسر نداشت برادر زاده خود، فناخسرو، پسر ركن‌الدوله حسن را به جانشينى خود برگزيد. حاكمان فارس پس از وى به ترتيب عبارتند از:
- عضد الدوله فناخسرو بن ركن الدوله.
- شرف الدوله ابوالفوارس شير زيل.
- صمصام الدوله، ابو كاليجار - بهاء الدوله، ابونصر فيروز - سلطان الدوله، ابوشجاع بن بهاء الدوله‌ - عماد الدين ابو كاليجار، مرزبان بن سلطان الدوله‌ - الملك الرحيم، ابونصر، خسرو فيروز بن ابى كاليجار «٣» سلسله آل بويه از سال ٣٢٢ تا ٤٤٨ هجرى قمرى بر فارس حكومت كردند.
عضدالدوله قدرتمندترين حاكم آل بويه بود. در دوران او علاوه بر تسلّط بر خلافت عباسى و گستره قلمروش از عراق و جزيره تا مرز خراسان و ماوراء النهر، خدمات علمى، فرهنگى و اجتماعى بسيارى انجام شد. وى پس از ٣٤ سال حكومت در بغداد درگذشت و پيكرش ابتداء در بغداد دفن شد و سپس به نجف انتقال داده شد. متأسفانه، پس از او به علت جنگهاى داخلى ميان امراى آل بويه، زمينه‌هاى سقوط دولت آنان فراهم شد تا اينكه سلطان‌