در چنين شرايط سخت و شكننده‌اى، بسيارى از افراد به‌ويژه جوانان با نااميدى و ناكامى شديدى دست به گريبان مى‌شوند و راه گريز خود را، در جنايت نسبت به ديگران و يا خودكشى جست و جو مى‌كنند! اما در منطقِ انسان با ايمان، جهان نسبت به تلاش اين دو دسته (نيكو كار و بدكار) و اين دو نوع تلاش (نيك و بد) بى تفاوت و يا يكسان نيست، چون خداى جهان براساس عدل و حكمتش پاداش خوبان و بدان را متناسب با اعمالشان مى‌دهد. «١» نيز انسان مؤمن، در صحنه‌هاى دشوار و بن‌بست‌ها، به امداد و كمك الهى اميدوار است «٢» و با توكل و اعتماد «٣» به خداوندى كه بر هر كارى قادر است «٤»، آينده را روشن و راه نجات را متصور و ممكن مى‌بيند؛ لذا به فكر راه چاره افتاده و با تلاش، توكّل و توسل، خود را از بن‌بست‌ها رهايى مى‌بخشد.
٦- بهبود روابط اجتماعى‌ جوامعِ فاقد دين و ايمان، از ارتباط سالم اجتماعى و روابط خوب انسانى برخوردار نيستند؛ به‌ويژه روابط خانوادگى در اين جوامع بسيار نامطلوب و از هم پاشيده است و احترام و اعتماد لازم ميان اعضاى خانواده برقرار نيست؛ از اين رو، آنان نمى‌توانند طعم شيرين محبّت را در جمع خانواده بچشند و بيشتر ترجيح مى‌دهند كه در بيرون از خانه به سر ببرند.
اين واقعيت تلخى است كه در جوامع متمدّن ماشينى رايج شده و به گزارش رسانه‌ها، آمار فرار زنان و دختران و پسران از خانه، هر روز بيش‌تر مى‌شود.
دين با تعهد و حسّ مسؤوليتى كه در دين‌داران نسبت به همنوعان و افراد اجتماع ايجاد مى‌كند و بذر صلح، صفا، اعتماد و علاقه نسبت به يكديگر را در دل آنها مى‌پاشد،