بر اين اساس، قرآن كريم، توجه به دنيا و آخرت و تأمين خواسته‌ها و نيازهاى دنيوى و اخروى را توأماً از مؤمنان خواستار شده و دستور داده است:
[ ٧٧ ])
در آنچه خدا به تو داده، سراى آخرت را طلب كن؛ و (نيز) بهره‌ات را از دنيا فراموش مكن! يعنى گرچه تلاش در راه تحصيل زندگى جاويد آن جهانى بايد هدف برتر و مهم‌تر در زندگى باشد ولى اين اهم نبايد به قيمت ناديده گرفتن زندگى دنيوى به عنوان هدف ابتدايى و مهم به دست آيد.
حضرت امام حسن مجتبى (ع) نيز به زيبايى، آميختگى دنيا و آخرت را تبيين كرده و فرموده است:
«وَاعْمَلْ لِدُنْياكَ كَانَّكَ تَعيشُ ابَداً وَاعْمَلْ لِاخِرَتِكَ كَانَّكَ تَمُوتُ غَداً ...» «١» براى دنيايت چنان كار كن كه گويا هميشه در آن زندگى خواهى كرد و براى آخرتت به گونه‌اى رفتار كن كه گويا فردا خواهى مُرد! بنابراين، به رغم نظر كسانى كه قائل به جدايى دين از دنيا و يا دنيا از آخرت مى‌باشند و هدف بعثت انبيا را صرفاً آخرت و خداپرستى مى‌دانند، دين و دنيا در تفكر اسلام ناب محمدى (ص) آن چنان به هم آميخته و در هم تنيده است كه به هيچ وجه تفكيك اين دو از يكديگر، ميسر نيست؛ زيرا در آيات و روايات اسلامى رويكرد يك جانبه به دين يعنى توجه تام به عبادت و معنويت و ترك دنيا، به عنوان «زهدگرايى محض و رهبانيت» مطرح و از آن به شدت نهى و نكوهش شده است. سيره رسول اكرم (ص) و امامان معصوم (ع) و نيز برخورد رسول خدا (ص) با عثمان بن مظعون (و جمعى ديگر) و نهى او از افراط در عبادت و ترك دنيا، گواه روشنى بر صدق اين ادعا است. «٢»