٢- حفظ و گسترش علوم اسلامى‌ آنچه از علوم اسلامى- اعمّ از فقه، تفسير، كلام، فلسفه، اخلاق و ...- هم اكنون در اختيار ما است، حاصل تلاش‌ها و مجاهدت‌هاى انديشمندان دينى در حوزه معرفت دينى است.
عالمان دينى در اين سنگر در دو محور ايفاى نقش كردند. نخست، مسائل علوم اسلامى را از سرچشمه‌هاى اصيل آن- قرآن و سنّت- بدون دخل و تصرف، استخراج و تنظيم و سازماندهى موضوعى كردند و ديگر، در حفظ و نگاهبانى از اصول و فروع آن از دستبرد تحريف‌گران و تفسير به رأى كنندگان- كه همواره مى‌كوشيدند نظرات فردى يا حزبى خود را به عنوان نظرات دينى در جامعه اسلامى عرضه كنند- نهايت سعى خود را به كار گرفتند.
بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران در اين زمينه مى‌فرمايد:
اگر فقهاى عزيز نبودند معلوم نبود امروز چه علومى به عنوان علوم قرآن و اسلام و اهل‌بيت (ع) به خورد توده‌ها داده بودند. جمع‌آورى و نگهدارى علوم قرآن و آثار و احاديث پيامبر بزرگوار و سنّت و سيره معصومين (ع) و ثبت و تبويب و تنقيح آنها در شرايطى كه امكانات، بسيار كم بوده است و سلاطين و ستمگران در محو آثار رسالت، همه امكانات خود را به كار مى‌گرفتند، كار آسانى نبوده است كه بحمداللّه امروز نتيجه آن زحمات را در آثار و كتب با بركتى همچون كتب اربعه «١» و كتاب‌هاى ديگر متقدّمين و متأخّرين- از فقه و فلسفه، رياضيات و نجوم و اصول و كلام و حديث و رجال و تفسير و ادب و عرفان و لغت و تمامى رشته‌هاى متنوّع علوم- مشاهده مى‌كنيم. «٢» ٣- تكيه‌گاه محرومان‌ بيشتر عالمان دينى همچون سلف صالح خويش؛ پيامبران و رهبران الهى از ميان قشرهاى متوسّط و محروم جامعه برخاسته و خود، زندگى ساده‌اى داشته‌اند؛ از اين رو، با درد