توضيح: وعده‌اى كه در اين آيه از آن ياد شده است، مربوط به جنگ احد است؛ زيرا مسلمانان در اين جنگ ابتدا مشركان را مى‌كشتند تا اينكه تيراندازان مكانى را كه پيامبر (ص) آنها را مأمور حفاظت از آن كرده بود، رها ساختند و در نتيجه خالد بن وليد از پشت به آنان حمله كرد و عبداللَّه بن جُبَير و تيراندازانى را كه با او مانده بودند، كشت. در اين هنگام مشركان بازگشتند و هفتاد نفر از مسلمانان [از جمله حمزه، عموى پيامبر (ص)] را به شهادت رساندند. «١» نكته‌ها و پيامها:
١. تحقق وعده نصرت الهى در جنگ احد: خداوند متعال پيش از وقوع جنگ احد به مسلمانان وعده نصرت داده، امّا آن را به صبر و تقواى مسلمانان مشروط كرده بود كه در آيه ١٢٥ سوره آل عمران [: بلى ان تصبروا و تتّقوا ...] آمده است. در ابتداى جنگ كه مسلمانان صبر و تقوا را رعايت مى‌كردند، مشمول نصرت الهى بودند و خداوند به وعده خود عمل كرد. نشانه آن، كشته شدن مشركان به دست مسلمانان بود؛ «٢» زيرا عبارت «اذ تحسونّهم باذنه» متعلق به عبارت «و لقد صدقكم اللَّه وعده» است. «٣»