سيرى در آيات جهاد - تقی زاده اکبری، علی - الصفحة ٣٠

به هم مى‌خورد و اجتماع انسانى از بين مى‌رود. «١» بنابراين، اگر خداوند متعال قانون دفاع را قرار نداده بود، فساد و تباهى جامعه انسانى را فرا مى‌گرفت.
٦. قانون دفاع، تفضل الهى: دفاع در برابر متجاوز و سركوب ظالم، تفضل الهى است. «٢» الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِن دِيَارِهِم بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَ لَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَوَاتٌ وَ مَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيراً وَ لَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌ عَزِيزٌ (حج/ ٤٠)
ترجمه: همان كسانى كه بناحق از خانه‌هايشان رانده شدند. [آنها گناهى نداشتند] جز اينكه مى‌گفتند:
پروردگار ما خداست. و اگر خدا بعضى از مردم را با بعض ديگر دفع نمى‌كرد، صومعه‌ها و كليساها و كنيسه‌ها و مساجدى كه نام خدا در آنها بسيار برده مى‌شود، سخت ويران مى‌شد، و قطعاً خدا به كسى كه [دين‌] او