خسارت جانى و مالى و نيز سلب امنيت و آسايش مى‌شود و طبعاً براى برخى مؤمنان نيز ناخوشايند بوده است. سه- مؤمنان صدر اسلام به دليل جمعيت و سلاح اندك، نبرد با مشركان را به ضرر اسلام و مسلمانان مى‌پنداشتند و تأخير آن را تا كسب آمادگى لازم، به صلاح آنان مى‌دانستند. چهار- در اثر تربيت اسلامى، صفت رأفت و شفقت چنان در مؤمنان رسوخ كرده بود كه به جنگ با مشركان- كه به كشتن آنها منجر مى‌شد- راضى نبودند و دوست داشتند با مسالمت و دعوت، آنان را هدايت كنند. «١» ٣. مصلحت جهاد و مفسده ترك آن براى مؤمنان: چون در جهاد «احدى الحسنيين» يعنى پيروزى و غنيمت، و شهادت و بهشت نهفته است، براى مسلمانان منشأ خير است و انجام آن مصلحت دارد و از آنجايى كه در ترك آن، خوارى و محروميّت از غنيمت و پاداش اخروى است، ترك آن براى آنان مفسده دارد. «٢» چون مؤمنان هم از جهاد كراهت داشتند و هم به صلح و مسالمت علاقه‌مند بودند، خداوند متعال براى تخطئه كردن اين دو صفت و اينكه ملاك مصلحت و مفسده، دوست داشتن و نداشتن آنان نيست، واژه «عسى» را همراه با دو جمله مستقل بيان فرمود. «٣»