را دوست دارد و دوست داشتن خداوند، دادن عزّت و پاداش به بنده صابر است. «١» بيان اينكه خداوند مجاهدان را دوست دارد، تشويق رزمندگان مسلمان به پايدارى در جنگ است.
وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَ إِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ (آل عمران/ ١٤٧)
ترجمه: و سخن آنان جز اين نبود كه گفتند: پروردگارا، گناهان ما و زياده‌روى ما در كارمان را بر ما ببخشاى و گامهاى ما را استوار دار، و ما را بر گروه كافران يارى ده.
واژگان:
ما كان: نبود اسراف: زياده‌روى‌ قالوا: گفتند ثَبِّت: استوار دار اغْفِر: ببخشاى اقدام: گامها ذنوب: گناهان انْصُرنا: پيروز گردان ما را