٢. جواز گرفتن اسير پس از تسلط كامل بر دشمن: واژه «حتّى» براى بيان انتهاى هدف است. از اين رو، عبارت «ما كان ...
حتّى يثخن فى الارض» دلالت مى‌كند كه پس از تسلط بر دشمن مى‌توان به گرفتن اسير اقدام كرد. «١» ٣. نكوهش گرفتن اسير براى دستيابى به فديه و مال دنيا: مراد از «عرض الدنيا» مال دنيا است كه در معرض زوال و نابودى است. خطاب «تريدون عرض الدنيا» متوجه مسلمانان است، نه پيامبر (ص)؛ زيرا آنها تمايل داشتند كه از اسيران فديه بگيرند. «٢» اينكه خداوند همه را مورد خطاب و سرزنش قرار داد، براى آن است كه بيشتر شركت‌كنندگان در جنگ بدر به پيامبر پيشنهاد دادند كه از اسيران فديه بگيرند. «٣» ٤. دستيابى مجاهدان به مواهب اخروى و منافع معنوى، هدفى اساسى در تشريع جهاد: «٤» مسئله اصلى در جنگ اسلامى، جلب رضاى خدا و تقويت حق و نجات مستضعفان است نه جمع آورى غنايم و اسير گرفتن و با فديه آزاد كردن. «٥»