اينكه در اين گناه، فرد مانند جمع است. همچنين برگزيدن اين واژگان به جاى «ظهر» و «ظهور»، براى نشان دادن زيادى زشتى فرار از مقابل دشمن است. «١» ٢. فرار از مقابل دشمن، گناهى بزرگ و مورد خشم خداوند: فرار از جبهه از گناهان كبيره است و خداوند [در اين آيه‌] براى آن وعده قهر و عذاب داده است. «٢» فرارىِ از مقابل دشمن به دنبال پناهگاهى است كه از نابودى و كشته شدن بدان پناه ببرد، امّا خداوند او را براى اين كار اين گونه مجازات مى‌كند كه جهنم و عذاب دائم را مأوا و سرنوشتش قرار مى‌دهد؛ يعنى او را بر خلاف هدفش از گناه فرار، مجازات مى‌كند. «٣» ٣. جواز عقب‌نشينى تاكتيكى در ميدان نبرد: فرار از مقابل دشمن، در دو مورد از حرمت و گناه بودن استثنا شده است؛ يعنى فرار از مقابل دشمن جز در دو مورد، حرام و گناه است؛ نخست، «متحرّفاً لقتال» كه بدين معناست جنگجو براى فريب دشمن و اينكه به ظاهر نشان دهد فرار مى‌كند، از مكانى به مكانى بهتر از نظر جنگيدن برود و آنگاه بر دشمن يورش آورد، و دوم، «متحيّزاً الى فئة»؛ يعنى جنگجو توان جنگيدن با دشمن را