وَ مَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى‌ فِئَةٍ فَقَدْ بَاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللّهِ وَ مَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ (انفال/ ١٦)
ترجمه: و هر كه در آن هنگام به آنان پشت كند مگر آنكه [هدفش‌] كناره‌گيرى براى نبردى [مجدّد] يا پيوستن به جمعى [ديگر از همرزمانش‌] باشد قطعاً به خشم خدا گرفتار خواهد شد، و جايگاهش دوزخ است، و چه بد سرانجامى است.
وّاژگان:
متحرفاً لقتال: كناره‌گيرى براى نبردى‌ مأوا: جايگاه متحيّزاً الى فئة: پيوستن به گروهى‌ فَقَد: قطعاً بئس المصير: چه بد سرانجامى است‌ باءَ بغضب من اللَّه: به خشم خدا گرفتار شد توضيح: اين آيه در ادامه آيه قبل و تكمله آن است.
نكته‌ها و پيامها:
١. تأكيد خداوند بر حرمت و زشتى فرار از مقابل دشمن: تعبير به «دُبُر» در تهديد فرد فرارى و تعبير به «أدبار» در نهى جمع از فرار در آيه قبل، تأكيدى است بر حرمت گناه فرار و