يا براى فاعلِ «لقيتم» يعنى مؤمنان. «١» در صورت نخست، مفاد آيه نهى از فرار مؤمنان است؛ هنگامى كه كافران به سوى آنان مى‌آيند [: جهاد دفاعى‌]، و در صورت دوم، نهى از فرار مؤمنان است؛ هنگامى كه به سوى كافران مى‌روند «٢» [: جهاد ابتدايى‌]؛ هر چند احتمال نخست ترجيح داده شده است. «٣» نهى «فلا تولّوهم الادبار»، بيانگر حرمت فرار از مقابل دشمن است. «٤» خطاب در اين آيه عام است و حرمت فرار از مقابل دشمن، اختصاصى به جنگ بدر ندارد. «٥» ٢. فلسفه حرمت فرار از مقابل دشمن: حضرت رضا (ع) در بيان علت و فلسفه حرمت فرار از مقابل دشمن مى‌فرمايد:
«خداوند متعال از آن رو فرار از زحف را حرام فرمود كه موجب سستى در دين، كوچك شمردن پيامبران و پيشوايان عادل و ترك يارى آنان بر ضد دشمنانشان ... و جرأت يافتن دشمن بر ضد مسلمانان و پيامدهاى آن يعنى كشته و اسير شدن آنان، و از بين رفتن دين خداوند و فسادهاى ديگر است». «٦»