٢. نابودى دشمن، از اهداف مشروع دفاع: واژه «حَسّ» به معناى كشتن تا مرز استيصال و نابودى است. «١» بنابراين، مسلمانان در دفاع خود در برابر هجوم دشمن مشرك، مى‌خواستند به اذن و فرمان الهى آنان را نابود كنند.
٣. سستى، اختلاف و سرپيچى از دستورات فرماندهى، از عوامل شكست در جنگ: پيامبر (ص) در جنگ احد عده‌اى را به فرماندهى عبداللَّه بن جبير مأمور حفاظت از تنگه كوه «عينين» كرد و به آنان فرمود: «چه پيروز شديم و چه شكست خورديم، اين مكان را رها نكنيد.» پس از شروع جنگ و پديدار شدن نشانه‌هاى شكست دشمن، وسوسه جمع‌آورى غنيمت، زمينه سستى، اختلاف و سرپيچى از فرمان پيامبر را در برخى نگهبانان تنگه به وجود آورد و سرانجام اين عوامل باعث شكست مسلمانان در جنگ احد شد. واژه «فَشَل» به معناى سستى و ضعف رأى است. مراد از «تنازع فى الامر» اختلافى است كه در بين نگهبانان رخ داد؛ عبداللَّه بن جبير و تعداد اندكى از يارانش مى‌گفتند كه بايد همچنان در تنگه بمانند و از آن محافظت كنند. دسته ديگر مى‌گفتند كه بايد خود را به پيامبر و مسلمانان برسانند و غنيمت جمع كنند. مراد از «عصيتم»، نافرمانى دسته اخير از فرمان پيامبر و رها كردن مأموريت ياد شده است. «٢»