توجه به اينكه مؤمنان در هر دو آيه به صبر مقيّد شده‌اند، فهميده مى‌شود كه صبر، مؤمن را به لحاظ قوت روح بر دو نفر برترى مى‌دهد و بصيرت او را بر پنج نفر، و اگر بصيرت و صبر در يك نفر جمع شود، او را بر ده نفر برترى مى‌دهد. البته صبر هيچ گاه بدون بصيرت يافت نمى‌شود، بر خلاف بصيرت كه ممكن است بدون صبر يافت شود. «١» ٥. خداوند، ياور مجاهدان صابر: هر چند كنه و حقيقت معيّت و همراه بودن خداوند با صابران در جمله «انّ اللَّه مع الصابرين» بر ما معلوم نيست، اما به يقين مى‌دانيم كه هر كس كه خداوند با او باشد، پيروز است و هيچ‌گاه مغلوب نخواهد شد. از اين رو، اين معيّت را به معيّت يارى و نصرت تفسير مى‌كنيم. اينكه خداوند به جاى «انّ اللَّه مع الصابرين» نفرمود «انّ اللَّه معكم»، براى بيان اين مطلب است كه يارى و نصرت الهى تا هنگامى با مؤمنان است كه صابر باشند. «٢» وَ لَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِ حَتَّى‌ إِذَا فَشِلْتُمْ وَ تَنَازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَ عَصَيْتُم مِن بَعْدِ مَا أَرَاكُم‌