امام برعكس بسيارى از افراد، هر قدر عمر شريفشان بيشتر مى‌شد، انقلابى تر مى‌شدند، تا جايى كه به جرأت مى‌توان ادعا كرد كه فردى به اين حّد از شجاعت و انقلابى بودن در جهان معاصر وجود نداشته و ندارد. آن حضرت، در سن هشتاد سالگى بزرگ‌ترين انقلاب قرن را رهبرى كرد و با دست خالى و يك تنه به جنگ شرق و غرب رفت و همه را به زانو در آورده، مجدَّد دين اسلام در قرن بيستم شد.
امام خدايى بود و خدايى فكر مى‌كرد. به همين جهت در روز ٢١ بهمن كه حكومت نظامى اعلام شد و همه بزرگان از قتل عام مردم خوف داشتند، امام با توكل به خداوند با نوشتن چند سطر، حكومت نظامى را ملغى اعلام كرد و كمر طاغوت را شكست همچنين در ابتداى جنگ تحميلى در حالى كه دشمن با مدرن‌ترين سلاح‌ها، مرزهاى غربى و جنوب غربى ما را مورد حمله قرار داده و همه جا را رعب و وحشت فرا گرفته بود، امام با گفتن اين جمله: «كه جنگ است و دزدى آمده، سنگى انداخته»، روحيه‌اى تازه به امت عطا كرد. در طول جنگ و در بمباران‌ها هيچ گونه تغييرى در زندگى عادى ايشان به وجود نيامد و بارها فرمود:
«من از اينجا تكان نمى‌خورم و من فرقى بين جان خودم با پاسدارى كه سر كوچه نگهبانى مى‌دهد نمى‌بينم.» «١» حضرت آيت اللَّه خامنه‌اى راجع به توكل امام مى‌فرمايد:
آن بزرگوار در اين دنياى تاريك ظلمانى، مثل يك خورشيد، چند صباحى آمد درخشيد و رفت، تا مردم بدانند كه خورشيدى هم‌