صلاح نمى‌دانست. «١» با نگاهى به سيره عملى امام خمينى، تلفيقى از آرمان گرايى و واقع بينى را در برخورد آن حضرت با قدرت‌هاى استكبارى شاهد هستيم. تأييد اقدام دانشجويان پيرو خط امام در تسخير لانه جاسوسى، تأكيد بر ضرورت جهاد در جنگ تحميلى عراق عليه ايران و فتواى قتل سلمان رشدى، بدون واهمه از پيآمدهاى آن، تأكيد بر حمايت از نهضت‌هاى آزاديبخش و اعلام روز قدس به عنوان روز جهانى مبارزه مستضعفان عليه مستكبران، حكايت از آرمان گرايى آن حضرت دارد. ضمن اين كه معتقد بود دفاع از مردم لبنان نبايد ضرورت دفاع از حدود و ثغور كشورمان را تحت الشعاع قرار دهد و همچنين پذيرش قطعنامه ٥٩٨، نشان از واقع گرايى ايشان داشت. بنابر اين امام خمينى يك آرمان گراى واقع بين بود كه قدرت‌هاى استكبارى را با همه تزويرهايشان مى‌شناخت و بنا به ضرورت و مصلحت تصميم مى‌گرفت. «٢» مقام معظم رهبرى راجع به جامع نگرى حضرت امام مى‌فرمايد:
او [امام‌] با اين سلاح الهى قلعه‌هاى تصرف ناپذير استكبار را يكى پس از ديگرى گشود و رأس استكبار، يعنى امريكاى جهان خوار را مرعوب ساخت و تخت امپراتورهاى بى‌منازع را متزلزل ساخت، مسلمانان جهان را بيدار كرد و هسته‌هاى مقاومت اسلامى را با دَم گرم و صداى اميد خود متشكل ساخت. جمهورى اسلامى را پديد آورد و از لابه‌لاى هزاران مانع و مزاحم و معارض به سلامت به اوج اعتبار و قدرت رسانيد و خطرناك‌ترين دشمنان آن يعنى سردمداران نظام‌هاى غربى را بارها دچار ناكامى ساخت و متوليان و