رژيم شاه و دشمن بعثى يا امريكاى جهانخوار محدود نمى‌شد. امام نفوذى‌ها را مى‌شناخت و آنها را رسوا مى‌كرد، خطر منافقين را درك مى‌كرد و آنها كه بسيارى را با انديشه‌هاى التقاطى خود منحرف كرده بودند به خاك مذلت كشاند، خطر متحجرين بى‌درد و مقدّس مآبان را شناخت و چهره آنها را كه راه را براى دشمن هموار مى‌كردند، آشكار كرد. در آخرين روزهاى عمر پر بركت خويش با وجود جوّ اجتماعى- سياسى آن روز، با صلابت قائم مقام رهبرى را كنار گذاشت و تأكيد كرد كه دفاع از اسلام و نظام شوخى بردار نيست و من با هيچ كس عقد اخوت نبسته‌ام. همين كارهاى امام بود كه سبب شد مقام معظم رهبرى در جاى جاى سخنرانى‌ها و يا پيام‌هاى خود آن حضرت را تالى تلو معصومين بداند و معتقد باشد تاريخ، بعد از ائمه معصومين چنين شخصيتى را به خود نديده است.
مقام معظم رهبرى همه موفقيت امام را مرهون ايمان آن حضرت و پايدارى ايشان در اين راه مى‌داند و مى‌فرمايد:
در آن لحظه‌اى كه امام- ره- ناراحتى قلبى پيدا كرده بودند، ما به شدت نگران بوديم. وقتى كه من رسيدم ايشان انتظار و آمادگى براى بروز احتمالى حادثه را داشتند. بنابر اين مهمّ‌ترين حرفى كه در ذهن ايشان بود، قاعدتاً مى‌بايد در آن لحظه حسّاس به ما مى‌گفتند.
ايشان گفتند: «قوّى باشيد، احساس ضعف نكنيد، به خدا متكى باشيد، اشدّاء على الكفار رحماء بينهم باشيد و اگر با هم بوديد، هيچ كس نمى‌تواند به شما آسيبى برساند.» به نظر من، وصيت سى صفحه‌اى امام- ره- مى‌تواند در همين چند جمله خلاصه شود. «١»