نظام‌هاى شرقى را از موضعى استوار و مسلّط، به بطلان انديشه‌هاى مذهب ستيز و انسان گريزشان هشدار داد ... او جهانى را در مقابله با استكبار و قدرت‌هاى ستمگر عالم بسيج كرد و خواب راحت را از چشم زورگويان زدود و نور اميد را كه كليد همه پيروزى‌ها و پيشروى‌ها است، در دل ملت‌ها تابانيد. «١» حضرت امام (ره) از دشمنان درونى انقلاب غافل نبود و با آنها مقابله مى‌كرد. هرچند اين مقابله كمتر جنبه نظامى داشت، ولى به مراتب سخت‌تر از مبارزه با دشمنان خارجى بود. آنها دشمن رو در رو و بيرونى بودند و اين‌ها در لباس دوست و درونى بودند. آنها با گلوله شليك مى‌كردند و اينها با ايجاد شبهه و تزوير. رساترين و زيباترين جمله در مورد جريان‌هاى انحرافى از خود امام اين است كه فرمود:
از داخل جبهه خودى، گلوله حيله و مقدس و تحجّر بود؛ گلوله زخم زبان و نفاق و دو رويى بود كه هزار بار بيشتر از باروت و سرب، جگر و جان را مى‌سوخت و مى‌دريد. «٢» يا در جايى ديگر، خطاب به آقاى منتظرى كه در آن زمان سِمت قائم مقام رهبرى را به عهده داشت و بيت او مأمن منافقين و باند مهدى هاشمى شده بود و خود مطالبى مى‌نوشت كه به گفته امام، ديكته شده از سوى منافقين بود، فرمود:
از خدا مى‌خواهم كه به پدر پير مردم عزيز ايران صبر و تحمل عطا فرمايد و او را بخشيده و از اين دنيا ببرد تا طعم تلخ خيانت دوستان‌