فرمود كه:
و اللَّه! من به عمرم نترسيدم، آن شبى هم كه آنها مرا مى‌بردند، آنها مى‌ترسيدند، من آنها را دلدارى مى‌دادم.» بعد از آن كه مدرسه فيضيه به دست مزدوران رژيم به خاك و خون كشيده شد و وحشت و ترس بر همه جا مستولى شد، آن بت شكن تاريخ وارد ميدان شد و جوّ وحشت و رعب را شكست و روحيه از دست رفته را به مردم باز گرداند. مقام معظم رهبرى جريان اين حادثه را اين گونه بيان مى‌كند:
بايد اعتراف كنم كه با حادثه فيضيه، رعب و وحشت كاملى بر همه جا مستولى شد ... ليكن چند جريان در شكستن جوّ وحشت و كنار زدن افكار جامد تأثير بسزايى داشت. يكى اعلاميه امام بود، امام نامه‌اى به علماى تهران نوشتند ... اين نامه فوراً چاپ شد و در سطح وسيعى از كشور پخش گرديد و عجيب گل كرد و درخشيد و جوّ رعب و وحشت را شكست. ديگر از عوامل جوّ شكن، فتواى امام بود، مبنى بر اين كه تقيه حرام و اظهار حقايق واجب ولو بلغ ما بلغ كه عجيب حركتى بود، غوغايى راه انداخت. اين جمله در شكستن جوّ وحشت و دور كردن افكار سازش طلبانه بسيار مؤثر بود و تا سال‌ها جلوى يك سلسله بهانه جويى‌ها و ريا كارى‌ها را گرفت.
يك كار مهم ديگر امام، رفتن به مدرسه فيضيه بود. اولين روز شروع درس، پس از حادثه فيضيه، امام ضمن سخنانى اعلام كردند كه بعد از بحث به مدرسه فيضيه مى‌روم و براى شهداى فيضيه فاتحه مى‌خوانم. كسى فكر نمى‌كرد كه امام چنين حركتى انجام دهد و