همين امام در مقابل مردم مى‌گفت: «من در برابر شما احساس حقارت مى‌كنم.» «١» د) توكل‌ توكل آن است كه انسان به خدا اعتماد كند و با وثوق به حسن تدبير و تقدير او، امور خويش را به او واگذار نمايد.
توكل، مشعل اميد را در دل روشن و يأس و نااميدى را از آن مى‌زدايد.
به انسان، شهامت و به روح، آرامش مى‌بخشد؛ زيرا متوكل بر خدا تكيه مى‌كند و خداوند قدرتش بى‌انتها و بر همه چيز تواناست. «٢» خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد:
«وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ» (طلاق/ ٣)
هركس به خدا توكل كند، خدا او را كفايت مى‌كند.
انسان با توكل از فعّاليت و تدبير باز نمى‌ايستد؛ بلكه به خدا اعتماد مى‌كند و عامل پيروزى را فقط خدا مى‌داند. با نگرشى اندك در فعّاليت‌هاى امام، در مى‌يابيم علت استوارى ايشان در تمام فراز و نشيب‌هاى زندگى، اين بود كه اتكاى حقيقى به خداوند داشت و جز خدا كسى را مؤثر نمى‌دانست و خداوند نيز از او حمايت كرد و او را به پيروزى‌هاى خيره كننده رساند.
امام با تكيه بر معارف اسلامى و توان ملت، انقلابى را پايه ريزى كرد كه از شگفت‌انگيزترين حوادث تاريخ اسلام به شمار مى‌آيد و رژيمى را