ويژگى منحصر به فرد حضرت امام قدس سره آن بود كه وقتى تشخيص مى‌داد كه بايد اقدامى كند. مراعات هيچ كس را نمى‌كرد و مى‌فرمود:
خدا نكند روزى پيش آيد كه من احساسِ وظيفه كنم. نگذاريد كه احساس وظيفه شود. من به هركس هرچه دادم پس مى‌گيرم. «١» به همين جهت وقتى تشخيص داد كه قائم مقام رهبرى لياقت اين مسووليت را ندارد، زمان را از دست نداد و به سرعت او را از اين مسووليت خطير كنار گذاشت. گذشت روزگار ثابت كرد كه اگر آن بزرگوار به ديگران گوش داده بود و اين اقدام صورت نمى‌پذيرفت چه بلايى بر سر نظام مى‌آمد.
مقام معظم رهبرى در مورد استفاده امام از لحظه‌هاى حسّاس چنين مى‌فرمايد:
در سخت‌ترين اوقاتى كه در جنگ به ما ضربه وارد مى‌شد، امام با آن دل بزرگ و با آن ناصيه منّور الهى اميد مى‌داد. در ماجرايى ضربه سختى خورديم، خدمت امام آمدند و گفتند ما شكست خورديم. فرمود: شكست نبود؛ عدم الفتح بود. عدم الفتح يعنى پيروز نشديم، معناى فرمايش امام اين بود كه طورى نشده است؛ مى‌خواستيد پيروز بشويد، اما هنوز نشده‌ايد. هميشه اين طور به ما اميد مى‌داد. اين طور جامعه و كشور را حركت مى‌داد. «٢»