امام يك لحظه نه خود از كيد و مكر و حيله دشمن غفلت كرد و نه گذاشت كه مسئولان غفلت كنند ... امريكايى‌ها و صهيونيست‌ها و ديگر غارتگران و چپاولگران دنيا، در كمال امينت و آرامش به ايران مى‌آمدند، مى‌رفتند و مى‌بردند! سياست كشور، در دست آنها، آمدن و رفتن حكومت‌ها در دست آنها، آوردن و بردن شاه مملكت در اختيار آنها، تعيين نخست وزيران با صوابديد آنها، و موضع‌گيرى‌هاى سياسى كشور، تماماً در جهت خواسته‌ها و منافع آنها بود. نظام جمهورى اسلامى آمد و اين بساط را به كل به هم ريخت. امام مى‌دانست كه اين دشمن ساكت نمى‌نشيند و تعرض مى‌كند. اگر در برهه‌اى تعرض كرد و تو دهنى خورد، موقتاً عقب نشينى مى‌كند تا باز تعرض كند؛ لذا بايد هوشيار و بيدار بود ... بايد دشمن و شيوه‌هاى دشمنى او را شناخت. اين آن چيزى است كه بايد براى هميشه به ياد ما بماند و امام بر روى اين نكته تأكيد مى‌كردند.
اين كه مى‌ديديد امام مى‌فرمود: «هرچه فرياد داريد، بر سر آمريكا بكشيد» به خاطر اين است. «١» امام، دشمن را در لباس‌هاى گوناگون و با رنگ‌هاى مختلف مى‌شناخت و لذا در برابر هر كدام از آنها يك نوع موضع مى‌گرفت. ليبرال‌ها سعى مى‌كردند افكار امام را به قول خودشان تعديل كنند و راه سازش با قدرت‌هاى جهانى را هموار كنند، ولى امام با قاطعيت، دنبال پياده كردن اسلام بود حتى برخى عناصر ساده لوح نيز با سازش ناپذيرى امام‌