ب) اخلاص‌ اخلاص يعنى خالص شدن و يك امر درونى است كه به نيّت فرد بر مى‌گردد كه كارهايش را فقط براى خدا انجام دهد و در ازاى آن از ديگران انتظارى نداشته باشد.
اخلاص يكى از عالى‌ترين مراحل تكامل و مايه سعادت و رستگارى و از خصلت‌هاى انسان‌هاى بزرگ معرفى شده است. اخلاص با تمام زندگى امام عجين شده بود. تمام كارهاى او با نام و ياد خدا شكل مى‌گرفت و جز رضاى محبوب به چيزى نمى‌انديشيد.
امام هيچ‌گاه در عمر طولانى و پر بركتشان به دنبال مطرح شدن نبود. تمام افراد، اعم از مخالف، موافق، شاگردان و دوستان آن حضرت گواهى مى‌دهند كه ايشان فقط براى رضاى خدا كار مى‌كرد و دنبال نام نبود. «١» آن حضرت وقتى كتاب «كشف الاسرار» را نوشت نام خود را روى آن ذكر نكرد. در چاپ كتاب «مكاسب محرّمه» نيز نام خود را ننوشت و هيچ وقت به فكر مرجعيت نبود. به همين جهت رساله خود را چاپ نكرد و تا آخر عمرشان رساله مجانى به كسى نداد. هرگز تاريخ اجتهادش را نگفت. دنبال مريد سازى و مريد پرورى نبود و به همين جهت به هركس نزديك‌تر بود، كمتر به او توجه مى‌كرد. اجازه غيبت كردن به كسى نمى‌داد، از تظاهر به تقوا و از ريا كارى به شدّت متنفر بود، بارها به مبارزان مى‌فرمود اگر اعمالتان به خاطر من هست انجام ندهيد و اگر براى خداست، اجرش را از خدا بخواهيد. «٢»