منزلش كولر نصب كنند و فرش‌هاى منزلش ناقص بود. با توجه به كهولت سن هرگز به هوا خورى نرفت، و تأكيد مى‌كرد كه محل اسكان من بايد در جنوب شهر باشد، منزلش در نجف آن قدر كوچك بود كه امام براى قدم زدن روى پشت بام مى‌رفت، سادگى زندگى امام، خبرنگاران خارجى را به تحيّر انداخته بود و اين سادگى، آنها را مجذوب خود كرده بود. در يك كلام، دنيا و آنچه در آن است براى شخص او ارزشى نداشت. «١» امام بزرگوار ما نه تنها خودش دنيا را رها كرده بود، بلكه به شاگردان و مسئولان نيز توصيه مى‌كرد كه از اين مار خوش خط و خال دورى كنند. چرا كه زرق و برق دنيا، انسان را گرفتار مى‌كند و همين گرفتارى موجب فراموش كردن خدا و آخرت مى‌شود. مقام معظم رهبرى در اين‌باره مى‌فرمايد:
امام بزرگوار ما بارها و بارها به مسئولان كشور، به ماها، به شاگردان خودش، به دست پروردگان خودش بارها تذكر مى‌داد. مضمون آن تذكر اين بود كه مبادا به چرب و شيرين زندگى راحت خودشان را عادت بدهند و از مجاهدت در راه خدا باز بمانند. «٢» از ساده زيستى امام نبايد چنين برداشت شود آن حضرت مخالف آسايش و رفاه جامعه بود، برعكس، آن حضرت در پيام‌ها و سخنرانى‌ها و در ديدار با مسئولان به طور مرتّب بر آسايش و رفاه مردم تأكيد مى‌كرد و به طور مكرر از وضعيت زاغه نشينان و مردم روستاها، اظهار ناراحتى مى‌نمود و در زمان طاغوت وقتى مشاهده مى‌كرد كه ثروت كشور را بيگانگان به يغما مى‌برند،