مخالفت مى‌كردند، ولى ايشان هيچ مانعى را بر سر راه خود نمى‌ديد و در زمانى كه بسيارى از روحانيون نيز ملاحظات روشنفكرى داشتند، امام فقط به پياده شدن اسلام مى‌انديشيد. مقام معظم رهبرى احساسات خودشان را در لحظه ورود امام به ايران چنين بيان مى‌كند:
... من حيرت كردم، عجب، امام اين ملاحظاتى را كه ما داريم ندارد، اسم آورد اول از روحانيون. ما اگر مى‌خواستيم يك وقتى در آن وقت‌ها سخنرانى بكنيم، شروع آن از روحانيون نبود. اما، امام نه، اين ملاحظات را نمى‌كردند. در همان ماه‌هاى اول، مسأله بى‌حجابى را امام قاطع گفت، در آن وقت‌ها ما به عنوان اعضاى شوراى انقلاب، در هيأت دولت شركت مى‌كرديم، ديدم كسانى را، كه جزء عناصر متدين هيأت دولت بودند، كه به ما مى‌گفتند: حالا چرا اين حرف‌ها را مطرح مى‌كنيد، امام اصلًا دچار رودرواسى نمى‌شد. «١» در دوران جنگ، نمودهاى ديگرى از قاطعيت آن حضرت نمايان شد.
دشمن فكر مى‌كرد، با يك حمله همه جانبه و فشار شديد، ايران را به زانو در مى‌آورد. ايادى خود فروخته نيز كه تا رأس نظام رخنه كرده بودند، با اختلاف افكنى به دنبال امتياز گيرى بودند و بناى شيطنت و تضعيف انقلاب را گذاشته بودند و با توجه به اختيارات وسيعى كه داشتند مانع تراشى مى‌كردند. در يكى از جلسات سران قوا كه در حضور امام تشكيل شده بود، بنى صدر گفت:
بگذاريد من جنگ را به پايان برسانم، بعد مى‌روم كنار، امام‌