كمك مى‌كند و پيش مى‌برد و راه‌ها را در مقابل ما باز مى‌كند». «١» امام معتقد بود كه دعاها، انسان را از ظلمت بيرون مى‌برد و وقتى از اين ظلمت بيرون رفت، براى خدا كار مى‌كند و براى خدا جنگ مى‌كند.
بنابر اين تأكيد مى‌كرد كه خطبه‌هاى نهج البلاغه و مفاتيح الجنان و ديگر كتب ادعيه، جهت كمك به انسان‌اند تا او را هدايت كنند و خودِ امام نيز براى دعاها اهميّت ويژه‌اى قائل بود.
مقام معظم رهبرى درباره نقش دعا در زندگى امام مى‌فرمايد:
يك بار از ايشان [امام‌] سؤال كردم كه در ميان دعاهاى معروف به كداميك از آنها بيشتر انس يا اعتقاد داريد؟ ايشان بعد از تأملى فرمودند: «دعاى كميل و مناجات شعبانيه.» ... در اين دو دعا و مناجات، حالت استغفار و انابه و استغاثه و تضرّع به پروردگار را به شكل عاشقانه آن مشاهده مى‌كنيد، دعاى كميل هم مناجاتى با خداى متعال است و رابطه محبت و عشق ميان بنده و معبود را ترسيم مى‌كند و اين همان چيزى بود كه امام بزرگوار ما روح و دل خود را از آن روشن و منوّر مى‌داشت. «٢» ذهن ما كوچك‌تر از آن است كه شخصيت ائمه اطهار را حتى در ذهنمان ترسيم كنيم؛ اما انسان وقتى شخصيت با عظمت امام بزرگوار را مى‌ديد كه با آن ايمان قوى، آن هوشمندى و آن صدق و صفا در برابر آنها تواضع مى‌كرد، به عظمت آنها پى مى‌برد.