شامگاه به آنان توسل جويد، در مصيبت آنها بگريد و از شادى آنها، شادمان گردد. نقل شده است كه امام از روزى كه وارد نجف اشرف شد تا روزى كه نجف را ترك كرد، هر شب به زيارت حرم حضرت على عليه السلام، و در اوقات زيارتى امام حسين عليه السلام، به كربلا مى‌رفت و آداب زيارت را كاملًا رعايت مى‌كرد. زيارت امام حتى در دوران بيمارى ترك نمى‌شد. «١» امام بزرگوار در بزرگداشت شخصيت معصومين عليهم السلام، اهتمامى وافر داشت. عمرى را در ترويج عقايد و افكار آنها سپرى كرد. همواره با احترام و درود از آنها ياد مى‌كرد و او كه دنيايى را مبهوت عظمت خود كرده بود به محض اين كه نام «يا حسين» بلند مى‌شد، قطرات اشك از ديدگانش فرو مى‌چكيد.
حضرت آيت اللَّه خامنه‌اى، ارتباط امام با معصومين عليهم السلام را اين گونه بيان مى‌كند:
امام عزيزمان، آن انسان بزرگ زمان ما، نسبت به مدح ائمه عليهم السلام حساسيت فوق العاده‌اى داشت، ما شرح آدم‌هاى بزرگ را در كتاب‌ها خوانده‌ايم و بعضاً هم از نزديك ديده‌ايم، اما اين انسان، انسان ديگرى بود و با همه انسان‌هاى بزرگى كه ما شناخته‌ايم، فاصله زيادى داشت و حدّش هم به همان اولياء اللَّه مى‌خورد. آن سبك انسان بود، نه مثل اين انسان‌هاى بزرگى كه در دنياى امروز و گذشته وجود داشتند و به عنوان انسان‌هاى بزرگ شناخته مى‌شوند، رهبر بزرگ ما با آنها تفاوت زيادى داشت، انصافاً شخصيت عظيمى بود.