امام خمينى(ره) از ديدگاه مقام معظم رهبرى - بهرامی، قدرت الله - الصفحة ١٨
وحشتناك اول جنگ را به ايشان در هنگام نماز مىگفتند، ايشان مىفرمود:
«حالا وقت نماز است». در هنگام بسترى شدن در بيمارستان و آن وضعيت نامساعد، همگان ديدند كه آن حضرت چگونه به راز و نياز مشغول است. همين عبادتها بود كه امام راحل را به آن درجه از اطمينان و يقين رسانده بود كه در وصيت نامه سياسى الهى خود فرمود:
با دلى آرام و قلبى مطمئن و روحى شاد و ضميرى اميدوار، به فضل خدا از خدمت خواهران و برادران مرخص و به سوى جايگاه ابدى سفر مىكنم. «١» مقام معظم رهبرى آخرين روز آن راحل سفر كرده را اينگونه ترسيم مىكند:
ايشان تا آخرين لحظات حياتشان، ذكر و نماز و دعا را از دست ندادند. حاج احمد آقا فرزند عزيز حضرت امام مىگفتند: پيش از ظهر آخر حيات امام- قدس سره- ايشان روى تخت دائماً نماز مىخواندند.
مدتى گذشت، بعد پرسيدند ظهر شده است؟، گفتم بلى، آن وقت خواندن نماز ظهر و عصر با نوافلش را شروع كردند. بعد از اتمام نماز مشغول ذكر گفتن شدند و تا لحظاتى كه در حالت اغما به سر مىبردند مرتب پشت سر هم مىگفتند: سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر. اين كار براى ما درس است. ما كه رهبرمان را دوست داريم بايد به كارها و روحيات او توجه كنيم و از آن درس بگيريم. «٢»