نتيجه‌ يكى از اركان قدرت اجتماعى رهبرى است. رهبرى براى هر كارى به ويژه انقلاب كه خواستار تغيير بنيادين و همه جانبه در تمام زمينه‌هاى سياسى، اجتماعى، فرهنگى، نظامى و اقتصادى است، لازم و ضرورى است. بدون حضور رهبر، حركت‌ها و تلاش‌ها براى تغيير نظام، نظم و انسجام لازم را پيدا نخواهد كرد و در نتيجه انقلاب تبديل به شورش يا رفرم خواهد شد.
امام خمينى- ره- به عنوان رهبر انقلاب مشروعيت و محبوبيت ويژه‌اى در بين مردم داشت. اين محبوبيت فوق العاده به آن جهت بود كه آن حضرت بنيانگذار فكرى انقلاب اسلامى بود. ضمن اين كه رهبرى انقلاب را نيز به عهده داشتند و در نهايت معمار و سازنده جامعه بعد از انقلاب اسلامى هم بودند.
در انقلاب‌هاى ديگر رهبرانى كه پس از بنيانگذار اوليه انقلاب روى كار آمده‌اند يا به اهداف رهبر اوليه انقلاب پاى‌بند نبوده يا تغييرات اساسى در اهداف انقلاب ايجاد نموده‌اند. در حالى كه در انقلاب اسلامى جانشين بنيانگذار انقلاب، نه تنها هيچ تغييرى در اهداف انقلاب ايجاد نكرده بلكه بر ادامه راه امام پاى مى‌فشارد و اجازه تخطى از راه آن‌