از مردم با جملاتى مانند «شما روح من هستيد» ياد مى‌كرد.
در سراسر عمر حضرت امام يك لحظه پيدا نمى‌شود كه آن حضرت از مردم جدا شده باشد. هيچ وقت به هيچ كس از اطرافيان اجازه نداد مانع دسترسى مردم به آن حضرت شوند، منزل و دفتر ايشان به روى همه باز بود. آن روح بزرگ كه در برابر زورگويان و ستمگران مانند كوه مى‌ايستاد، در برابر مردم تواضعى وصف ناپذير داشت. اگر در سختى‌ها نمى‌توانست مردم را كمك كند، حد اقل سعى مى‌كرد با آنها همدردى كند.
گوشه‌هايى از عشق امام به مردم شنيدنى است. امام در شب كودتاى نوژه حاضر به ترك جماران نشد و فرمود: «مگر خون من رنگين‌تر از خون مردم جماران است؟» در جريان موشك باران و بمباران توسط رژيم بعثى عراق نيز، آن حضرت حاضر نشد آن جا را ترك كند و يا به پناهگاه برود و قسم ياد كرد كه:
«من بين خودم و آن سپاهى كه در سه راه بيت است، هيچ امتياز و فرقى قائل نيستم.»، در سرما و گرما با آن كهولت سن مقاومت مى‌كرد و مى‌فرمود: «مگر مردم چه مى‌كنند؟» براى خود و خانواده خود، هيچ امتيازى قائل نبود، با مردم در تكبيرهاى شبانه شركت مى‌كرد و به مديران مسؤول روزنامه‌ها مى‌فرمود: «عكس كشاورز را به جاى عكس من چاپ كنيد.» و به همه مسؤولان مى‌فرمود: «با مردم درست رفتار كنيد.» «١» امام خمينى، براى نگهدارى و حضور مردم در صحنه، راه حل ارائه مى‌داد.
از جمله اين راه حل‌ها، پيشنهاد حضور مردم در همه صحنه‌هاى اجتماعى، اقتصادى و فرهنگى بود. به عنوان مثال در موردى خطاب به مسؤولان فرمود: