عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج4)

جلد چهارم (رهبرى امام خمينى)

فصل اوّل كليات

1 مفهوم رهبرى

2 اهميت رهبرى

3 رهبرى در قرآن

4 رهبرى در تشيّع

5 ولايت فقيه

6 رهبرى امام خمينى

فصل دوم دفاع مقدّس در انديشۀ امام خمينى

1 علل تجاوز دشمن

1-1 اسلامخواهى نظام و حكومت

2-1 جلوگيرى از صدور انقلاب اسلامى

3-1 دشمنى شيطان بزرگ

4-1 تبانى اسرائيل و آمريكا

5-1 توسعهطلبى رژيم عراق

6-1 مساعد بودن شرايط داخلى

2 ماهيت جنگ تحميلى

1-2 جنگ اسلام و كفر

2-2 جنگ حق و باطل

3-2 جهاد دفاعى

فصل سوم ويژگىهاى رهبرى امام خمينى

1 شجاعت

2 طمأنينه

3 شهادتطلبى

4 تواضع و فروتنى

5 محبت و صميميت

6 قاطعيّت

7 سازشناپذيرى

8 استقامت

9 دشمنشناسى

10 نيرنگشناسى

11 الگوگيرى از سيرۀ معصومان (ع)

فصل چهارم شيوهها و تدابير رهبرى امام خمينى

1 سازماندهى

1-1 بسيج همگانى

2-1 گسترش تشكيلات نظامى

3-1 هماهنگى نيروهاى رزمى

4-1 هماهنگى جبهه و پشت جبهه

2 رعايت اصول تصميمگيرى

1-2 آگاهى از امور جنگ

2-2 مشورت با مسؤولان و فرماندهان

3 تفويض اختيارات و تعيين مسؤوليتها

4 نظارت كامل

5 ابتكار عمل

6 رعايت اصول انسانى

1-6 عدم تعرّض به مردم عراق

2-6 رفتار انسانى با اسيران جنگى

7 تأكيد بر رعايت مقررات

8 موضعگيرى در برابر دشمن

1-8 جذب نيروهاى دشمن

2-8 هشدار به حاميان دشمن

9 مقابله با عوامل بازدارندۀ داخلى

1-9 بازداشتن نيروها از توجه به مسائل انحرافى

2-9 كماهميت جلوه دادن حوادث داخلى

3-9 يادآورى جنگ پس از انتخابات

4-9 جلوگيرى از دخالت افراد غيرمسؤول

5-9 منع فعاليت گروههاى مخالف نظام اسلامى

6-9 خنثى كردن فعاليت ستون پنجم

7-9 منع ورود نيروهاى مسلح در گروههاى سياسى

8-9 انتقاد از قاعدين و مخالفان جنگ

9-9 خنثى كردن شايعات

10 مقابله با تبليغات دشمن

1-10 خنثى كردن تبليغ مجوسى بودن ايرانيان

2-10 محكوم كردن شعار عربيت

3-10 نفى صلحطلبى و آتشبس دروغين

4-10 خنثى نمودن شايعۀ ارتباط ايران با اسرائيل

5-10 پاسخ به تهمت طمعورزى ايران به همسايگان

11 تشويق به نبرد

12 تقويت روحيه

13 پشتيبانى معنوى و فرهنگى

1-13 توجه دادن به اراده و قدرت خداوند

2-13 يادآورى اعتماد به امدادهاى الهى

3-13 تأكيد بر ذكر خدا و تهجد

4-13 پرهيز دادن از غرور

5-13 توجه دادن به قدرت ايمان

6-13 تقويت روحيۀ خلاقيّت و خودباورى

7-13 طلب نصرت از خداوند

8-13 بهرهگيرى از روحانيون و هنرمندان

9-13 قدردانى از ملت قهرمان ايران

10-13 تقدير از رزمندگان

11-13 تقدير از ايثارگران و شهيدان

12-13 تأكيد بر بعد معنوى دفاع

14 پشتيبانى مالى و مادى

1-14 تقويت بنيۀ دفاعى

2-14 تقسيم امكانات و تجهيزات نظامى

3-14 حمايت مالى

4-14 رسيدگى به معيشت رزمندگان

فصل پنجم تأثير معنوى رهبرى امام خمينى

1 عشق رزمندگان به امام

1-1 نذر براى سلامتى امام

2-1 اظهار عشق در سختترين شرايط

2 عشق خانوادۀ ايثارگران به امام

3 نفوذ معنوى امام در نيروهاى دشمن

4 اطاعتپذيرى عاشقانه

5 ياد امام در جمع رزمندگان

6 شباهتجويى رزمندگان به امام

1-6 شجاعت در نبرد با دشمن

2-6 اخلاق فردى و عبادى

7 اشتياق ديدار با امام

1-7 وعدۀ ديدار

2-7 پاداش عمليّات

3-7 اجر استقامت

4-7 آرزوى ديدار

منابع و مآخذ

الف-كتابها

ب-نشريات و منابع منتشر نشده

عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج4) - شیدائیان، حسین - الصفحة ٢٠٩ - ١-٦ شجاعت در نبرد با دشمن

و از خدا بخواهيد كه تا انقلاب مهدى (عج) او را حفظ كند. . . رهنمودهاى امام را در زندگى خود به‌كار گيريد. [١]

آزادگان در نامه‌هايى كه با وجود سانسور شديد نيروهاى عراقى به ايران ارسال مى‌داشتند، بيش‌تر، با ذكر نام «پدربزرگ» ياد امام را همچنان در دل پاك و لبريز از عشق و علاقه به پير و مرادشان زنده نگه مى‌داشتند و بدين‌گونه، اظهار علاقۀ خود را بيان مى‌كردند. [٢]

٦. شباهت‌جويى رزمندگان به امام

اسوه‌گيرى و الگوپذيرى از سيرۀ عملى نخبگان و انسان‌هاى كامل و تشبّه به ويژگى‌هاى اخلاقى و رفتارى آنان، يكى از راه‌هاى رسيدن به كمال انسانى و اخلاق اسلامى است. [٣]رزم‌آوران جبهۀ توحيد حضرت امام را يك الگو و اسوۀ حسنه و معيار كاملى براى رفتارهاى خود مى‌ديدند و در جبهه‌ها به سيرۀ عملى ايشان تمسّك مى‌جستند كه در اين جا به برخى موارد اشاره مى‌گردد:

١-٦. شجاعت در نبرد با دشمن

يكى از صفاتى كه نيروهاى رزمنده به‌ويژه بسيجيان از امام‌فراگرفته بودند، شجاعت و دليرمردى در عرصۀ نبرد بود؛ شجاعتى كه موجب مى‌شد داوطلبانه موانع متعدد را از ميان بردارند و راه را براى عبور ساير رزمندگان هموار

[١] . سفيران نور، ج ٢، ص ٨٣٧.
[٢] . ر. ك: روايت هجران، ص ٣٧٧ -٤١٣.
[٣] . حضرت على (ع) مى‌فرمايد: «فَاِنَّهُ قَلَّ مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ اِلاّٰ أَوْشَكَ أَنْ يَكُونَ مِنْهُمْ» ؛ به‌درستى كه كم‌پيش مى‌آيد كسى خود را همسان قومى سازد و به آستانۀ يگانگى با آن قوم درنيايد. (نهج‌البلاغه، كلمۀ ١٩٨، ص ٤٤٤) .