عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج4) - شیدائیان، حسین - الصفحة ١٩٤ - ٢-١ اظهار عشق در سختترين شرايط

جبهه بروم هم حالم بهتر است، اين را گفت و عكس امام را برداشت روى سينۀ خود گذاشت و آرام شد، . . . سپس براى آخرين‌بار چشم‌هايش را باز كرد، نگاهى به عكس امام كه كنار تختش بود، انداخت و براى هميشه پلك‌هايش بسته شد. [١]

٣-٢-١. در اسارت

عشق به حضرت امام در دل رزمندگانى كه به اسارت دژخيمان بعثى گرفتار مى‌آمدند، موج مى‌زد. دشمن كه به محبت زايدالوصف آزادگان دربند پى برده بود، از هر شيوه‌اى براى وادار كردن آنان به توهين و ناسزاگويى به حضرت امام استفاده مى‌كرد، امّا عاشقان امام نه تنها لب به توهين نمى‌گشودند، بلكه با سرافرازى به امام دعا مى‌نمودند. خاطرات برادران آزاده بالاترين مراتب عشق آنان را به حضرت امام در سخت‌ترين شرايط و تحت شكنجه‌هاى گران دشمن به تصوير كشيده است:

دو تانك عراقى از راه رسيد و سروانى از داخل يكى از آن‌ها بيرون آمد و گفت كه بايد به امام توهين كنيد وگرنه به رانندۀ تانك دستور مى‌دهم كه از روى همۀ شما رد بشود. . . سه‌نفر اول را شهيد كردند تا ما خواستۀ شوم آنان را به زبان جارى كنيم؛ آن‌قدر اين عمل وحشتناك بود كه خيلى از سربازان عراقى از محل حادثه فرار كردند، ولى افسر عراقى و راننده‌هاى تانك همين‌طور ايستاده بودند. چون در شب قبل در عمليّات رزمندگان تانك‌هاى زيادى از عراقى‌ها منفجر شده بود، عقدۀ عجيبى داشتند. ناگهان صحنۀ بسيار عجيبى اتفاق افتاد؛ يكى از رزمندگان آزاده كه به‌شدّت آسيب ديده بود،