عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج4) - شیدائیان، حسین - الصفحة ٢١٩ - ٢-٧ پاداش عمليّات

كنند. براى اين‌كار رزمندگان خيلى زحمت كشيدند و شناسايى‌هاى خوبى انجام داده بودند. عمليّات شروع شد. ابتداى كار بسيار نگران‌كننده بود. به دليل اين‌كه دو تا بازوى عمليّاتى از همديگر فاصله زيادى داشتند، مجبور شديم طرح جديدى را به اجرا بگذاريم. در اين طرح يك گردان بسيجى از بچّه‌هاى تيپ ٣٣ المهدى محور جديدى را عليه دشمن گشودند و دشمن بلافاصله آن‌ها را به محاصره درآورد و ما توانستيم بعد از يك هفته اين دوتا بازو را تقريباً به هم برسانيم و دشمن در آن محور ديگر پاكسازى شد. در طول اين يك هفته هم حركت آن گردان واقعاً يك حماسه‌اى بود كه در تاريخ جنگ قابل توجه است؛ يك گردان يك هفته در محاصره بود، ولى فرمانده‌اش روحيه‌اى قوى داشت. وقتى عمليّات تمام شد و جاده پاكسازى گرديد و گردان از محاصره درآمد، ديديم از اين گردان كه حدود سيصد نفر بودند، شايد پنجاه-شصت نفر بيش‌تر باقى نمانده است. با برادر رضايى مشورت كرديم كه چه پاداشى به نيروها داده شود كه در خور كار آن‌ها باشد. به اين نتيجه رسيديم كه بهترين پاداش آنان اين است كه رزمندگان دلاور، شجاع و مقاوم را دسته‌دسته به ديدار حضرت امام ببريم. يك روز وقت امام را از صبح تا چند ساعتى گرفتيم. گروه‌گروه رزمندگان مى‌آمدند، حسينيه را پر مى‌كردند، امام هم يك ديدارى مى‌كردند و بازمى‌گشتند و ديدن روى امام براى آن‌ها پاداش خيلى بزرگى بود كه خستگى عمليّات را از جسم و جانشان بيرون مى‌كرد. [١]

فرار از موشك‌هاى مدرن و مجهز پدافند دشمن و لزوم دقت در انهدام