لَم يرضِ بِها دٰاراً.» [١]به همان اندازه كه وابستگى و غرق شدن در ماديات و بيگانگى از روحيۀ معنوى،انسان را از خود جدا مى‌كند و با خود بيگانه مى‌سازد و از ارزش‌هاى الهى تهيدست مى‌كند،پرورش روحيۀ معنوى و گرايش به ارزش‌هاى الهى،انسان را به خويشتن بازمى‌گرداند و از خواب غفلت بيدار مى‌سازد.

بزرگ‌ترين آسيب پرورش روحيه معنوى در جامعه اسلامى،رواج روحيۀ ثروت‌طلبى و تكاثر است.وقتى روحيه ثروت‌اندوزى رواج يافت،نمايش ثروت آغاز مى‌شود.در پى آن مقايسه‌ها و احساس محروميت‌ها پديدار مى‌گردد.به تدريج ظواهر مادى مانند مسكن، اتومبيل،لباس،طلا و جواهر مقياس ارزيابى افراد قرار مى‌گيرد.مردم خود را با اين مقياس و با صاحبان اين مواهب مادى مقايسه مى‌كنند.عده‌اى-مرفهان-مى‌خواهند از ديگران جلو باشند در نتيجه گرفتار روحيۀ«برترى‌جويى»و«خودنمايى»مى‌شوند.عده‌اى هم مى‌خواهند از ديگران عقب نمانند و چيزى از ديگران كم نداشته باشند،از اين رو،ظاهرسازى در جامعه رواج مى‌يابد و به يك عنصر فرهنگى پايدار تبديل مى‌شود.بنابراين،هر كس مسكن و دارايى و ظاهر متناسب دارد-كه دال بر برازندگى است-مورد احترام مردم قرار مى‌گيرد و در مقابل فقيران تحقير مى‌شوند.در نتيجه فقرا نيز براى فرار از تحقير سعى مى‌كنند ظاهر خود را با مرفهان بى‌درد همانندسازى كنند.از اينجا است كه ارزش ساده‌زيستى و روحيه معنوى از ميان مى‌رود و روحيه تجمل‌گرايى و زراندوزى در جامعه رواج مى‌يابد.از پيامدهاى شوم رواج تجمل‌گرايى بالا رفتن ارزش ثروت و ثروتمندان،رونق روحيه چاپلوسى و بله قربان گويى و پذيرش دستورات اقشار بالا است كه تداوم آن به استبداد و خودكامگى مى‌انجامد.از آثار سوء ديگر اين روحيه،تبعيض در امر آموزش،احترامات اجتماعى و تشويق به گريز از ارزش‌هاى دينى و دورى از بسيارى از نمادهاى معنوى است.از اين رو،بسيارى از ارزش‌ها كنار نهاده شده و تبديل به بى‌ارزشى يا ضد ارزش مى‌گردند. [٢]

قرآن مجيد براى مبارزه با تكاثر و روحيه ثروت‌طلبى در آيات پرشمارى ثروت اندوزى را تقبيح مى‌كند:حديد:٢٠؛آل عمران:١٨٥؛سبأ:٣٥-٣٣؛زخرف:٢٢،٨٣؛بقره:٢١٢؛انعام:

٧٠،١٣٠؛اعراف:٥١؛جاثيه:٣٥.

[١] . نهج‌البلاغه، خطبه ٢١٤؛ مجموعه آثار، ج ١٦،ص ٥٥٧.
[٢] . توسعه و تضاد، ص ٢٣١-٢٢٧.