طبق عادت كه نماز اول وقت را رعايت مى‌كردم،در همان اتاق انتظار،روزنامه‌اى پهن كردم و به نماز ايستادم.در اثناى نماز رياست دانشكده آمد،و به اعمال من خيره شد.پس از اتمام نماز،از من پرسيد:آقاى بابايى اين چه كارى بود كه مى‌كردى؟ در پاسخ گفتم:نماز مى‌خواندم.پرسيد:نماز يعنى چه؟ برايش توضيح دادم كه ما مسلمانان هر روز چند وعده نماز به جا مى‌آوريم.الان وقت نماز ظهر بود و چون شما نبوديد خواستم نماز اول وقت را از دست ندهم.رئيس دانشكده،با شنيدن اين سخنان بلافاصله مجوز مرا امضا كرد! با تعجب به او گفتم:اتفاقاً من براى پى‌گيرى همين قضيه به سراغ شما آمدم و مى‌خواستم بدانم من كه شاگرد ممتاز اين دوره بودم به چه دليل مدركم را نمى‌داديد؟ پاسخ داد:آرى شما شاگرد ممتاز بودى،اما هم‌اتاقى شما كه در حقيقت ارزياب و مأمور مراقب شما هم بود نوشته بود:ايشان در همه امور ممتاز است،ولى فردى روان‌پريش است.چون هر روز چند بار مى‌ايستد با خود حرف مى‌زند و حركاتى انجام مى‌دهد كه نشان از روان‌پريشى دارد.ما براساس اين گزارش نخواستيم به فردى كه از لحاظ روانى،طبيعى نيست مجوز پرواز دهيم،ولى حالا متوجه شدم كه شما در حال انجام عبادت بوديد! اين در حالى است كه شهيد بزرگوار در زمان طاغوت به امريكا رفته بود.

اين نمونه‌ها نشان مى‌دهند خانواده نقش اول و ويژه‌اى در تربيت صحيح،شناساندن، حفظ و نشر ارزش‌ها به فرزندان دارد.اگر فرزند در آغوش خانواده شخصيتى ارزشى پيدا كند و با ارزش‌ها شخصيت انسانى و ملكوتى‌اش رشد يابد،چونان گوهرى است كه اگر در ميان خار و خاشاك هم دفن شود،هويت و درخشندگى‌اش را از دست نمى‌دهد.اما اگر در دامن خانواده،شخصيتى مستقيم و ارزشى پيدا نكند،همانند خار و خاشاكى است كه اگر در ميان جواهرات نيز دفن گردد،هويت خاكى‌اش منزلتى بالاتر از زير پا قرار گرفتن ندارد.از اين رو،نخستين و مهم‌ترين جايى كه براى حفظ و نشر ارزش‌ها بايد به سراغ آن رفت، خانواده است.

آن چه از روايات و معارف اسلامى درباره نحوه انجام رسالت خانواده استفاده مى‌شود آن است كه خانواده‌ها در تربيت دينى فرزندان خود نه راه استبداد و خشونت را در پيش گيرند،