٣.تلاش براى نفى مرزبندى‌هاى كاذب و تفرقه‌انگيز و قرار ندادن اقشار مختلف جامعه در مقابل يكديگر،مانند دسته‌بندى مردم براساس نژاد،زبان،رسوم و سنن محلى و....

٤.مبارزه با مظاهر فرهنگ استعمارى (اسراف،تبذير،لغو،تجمل‌پرستى،اشاعۀ فحشاء)، ترويج و تبليغ فرهنگ اصيل اسلامى و گسترش فضايل اخلاقى.

٥.حفظ و تحكيم سياست نه شرقى و نه غربى.

الف.حدود مطبوعات: [١]مطبوعات براساس رسالت ياد شده حق دارند نظرها،انتقادهاى سازنده و پيشنهادها و توضيحات مردم و مسئولان را با رعايت موازين اسلامى و مصالح جامعه منتشر ساخته،به اطلاع عموم برسانند.هيچ مقام دولتى و غير دولتى حق ندارد براى چاپ مطالب يا مقاله درصدد اعمال فشار بر مطبوعات برآيد يا به سانسور و كنترل نشريات مبادرت ورزد.اين آزادى و حقوق،حدودى دارد كه تخطى از آنها جايز نيست.آزادى مطبوعات در دو مورد برابر قانون محدود مى‌گردد:

الف.اخلال در مبانى و احكام اسلام.ب.تجاوز به حقوق عمومى.از آنجا كه موارد دوگانه فوق مفاهيم و مصاديق گسترده دارد،قانون‌گذار در ماده ششمِ قانون مطبوعات آنها را برشمرده است:١.نشر مطالب الحادى و مخالف موازين اسلامى و ترويج مطالبى كه به اساس جمهورى اسلامى ايران لطمه وارد مى‌سازد.٢.اشاعۀ فحشا و منكرات و انتشار عكس‌ها و تصاوير و مطالب خلاف عفت عمومى.٣.تبليغ و ترويج اسراف و تبذير.٤.ايجاد اختلاف ما بين اقشار جامعه به ويژه از طريق طرح مسائل نژادى و قومى.٥.تحريص و تشويق افراد و گروه‌ها به ارتكاب اعمالى عليه امنيت و حيثيت و منافع جمهورى اسلامى در داخل يا خارج از كشور.٦.فاش كردن و انتشار اسناد و دستورها و مسائل محرمانه،اسرار نيروهاى مسلح جمهورى اسلامى ايران،نقشه‌ها و استحكامات نظامى،انتشار مذاكرات غير علنى مجلس شوراى اسلامى و محاكم دادگسترى و تحقيقات قضايى بدون مجوز قانونى.٧.اهانت به دين مبين اسلام و مقدسات آن و همچنين اهانت به مقام معظم رهبرى و مراجع مسلم تقليد.٨.افترا به مقامات،نهادها،ارگان‌ها و هر يك از افراد كشور و توهين به اشخاص حقيقى و حقوقى كه حرمت شرعى دارند،اگرچه از طريق انتشار عكس يا كاريكاتور باشد.٩.سرقت ادبى.١٠.نقل مطالب از

[١] .همان.