او از سوى عبداللّه بن زبير،والى كوفه شد ولى دوباره از گذشته خود توبه كرد و به صف خون‌خواهان امام حسين(ع) پيوست و با مختار همراه شد و به جنگ قاتلان شهداى كربلا رفت.پس از پيروزى مختار،رئيس شرطه (پليس) مختار شد.اما به زودى بر مختار توطئه كرد و از او جدا شد و در جبهۀ مخالفان مختار قرار گرفت و سرانجام در هشتاد سالگى با كوله‌بار سنگينى از خيانت و سودجويى به ديار حساب شتافت. [١]

ب.على بن حمزه بطائنى (نخبۀ فرهنگى)،از بنيانگذاران فرقۀ واقفيه است.وى عالم و محدث بود و در موضوع فقه،حديث و تفسير صاحب آثارى است.وى از اصحاب نزديك امام هفتم(ع) و وكيل رسمى آن حضرت بود.به اين خاطر اموال بسيارى نزد ايشان بود.او و زياد بن مروان قندى و عثمان بن عيسى اموالى را كه از سوى امام(ع) در اختيار داشتند،با حرص و دنياطلبى،ضبط كرده،و برخلاف وصيت امام كاظم(ع) كه فرموده بود اموال را در مصارف معينى خرج كنند،نزد خود نگهداشته،چون اموال شخصى از آنها استفاده مى‌كردند.پس از شهادت امام موسى كاظم(ع)،هنگامى كه امام رضا(ع) به آنان نوشت كه اموال ياد شده را به ايشان برگردانند تا در جهت وصيت امام هفتم مصرف گردند و به وارثان واقعى برسند،در پاسخ نامه امام،به انكار برخاسته و گفتند اموالى نزد ما نيست. [٢]به اين نحو بر اثر حرص به دنيا و ثروت،در مقابل امام معصوم و حجت خداوند ايستادند و مكتب ساختگى واقفيه را بنا نهادند و فرقه‌اى را در مقابل حجت خدا به راه انداخته،عده‌اى را گمراه و آخرت خود را تباه ساختند.

در زمان ما نيز پس از خاتمه جنگ و سال‌هاى دفاع مقدس،راه رفاه و دنياگرايى به روى برخى از نخبگان و خواص انقلاب و سالهاى دفاع گشوده شد و چرب و شيرين لذايذ دنيا كام گروهى از عزلت‌نشينان و خاك‌نشينان را تغيير داد و آنان را به مسابقۀ انباشت ثروت و تجمل‌گرايى واداشت.

نتيجۀ دنياگرايى خواص جامعۀ نبوى،فاجعه دردناك كربلا و حاكميت بنى‌اميه و بنى عباس بر گردۀ امت اسلامى گرديد.نسل سوم انقلاب ما نيز كه امام خمينى(ره) را درك نكرده و وارستگانى

[١] . آسيب‌شناسى خواص، غلامعلى نعيم‌آبادى،انتشارات سروش،مهر ١٣٧٩،ص ٢٨٧-٢٨٤.
[٢] .همان،ص ٢٩٢-٢٩٣.