و از زنان شما كسانى كه مرتكب [كار] زشت [زنا] شوند، پس چهار نفر از خودتان (مسلمان‌ها) بر آنان گواه گيريد؛ و اگر گواهى دادند، پس آن [زن‌] ان را در خانه‌ها (ىِ خود) بازداشت كنيد، تا مرگ كاملًا آنان را فراگيرد؛ يا خدا، راهى براى آنان قرار دهد. (١٥)
و از ميان شما، آن دو (مرد و زنى) كه مرتكب آن [عمل زشت‌] شوند، پس آزارشان دهيد؛ و اگر توبه نمودند، و (گذشته را جبران و خويش را) اصلاح كردند، پس از آنان روى گردانيد؛ [چرا] كه خدا، بسيار توبه‌پذير [و] مهرورز است. (١٦)
تنها پذيرش توبه كسانى بر خدا لازم است كه از روى جهالت [كار] بدى انجام مى‌دهند، سپس بزودى توبه مى‌كنند؛ و اينانند كه خدا، توبه‌شان را مى‌پذيرد؛ و خدا دانايى فرزانه است. (١٧)
و توبه (پذيرفته) نيست، براى كسانى كه [كارهاى‌] بد انجام مى‌دهند، تا هنگامى كه مرگ يكى از آنان فرا رسد، مى‌گويد:» براستى من اكنون توبه كردم. «و نه (براى) كسانى كه در حالِ كفرشان مى‌ميرند؛ آنان (ند كه) براى شان عذابى دردناك فراهم كرده‌ايم. (١٨)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! براى شما جايز نيست كه زنان را بر خلاف ميل (شان) ارث ببريد. و بر آنان سخت‌گيرى نكنيد، تا بخشى از آنچه (مهريه) به آنان داده‌ايد، (از دستشان به در) بريد؛ مگر آنكه زشتكارى آشكارى انجام دهند. و با آنان، بطور پسنديده رفتار كنيد. و اگر آنان، ناخوشايندتان بودند، پس (فوراً تصميم به جدايى نگيريد،) چه بسا چيزى ناخوشايند شماست، و خدا در آن خير فراوانى قرار مى‌دهد. (١٩)