و هنگامى كه مردم را پس از زيان (و ناراحتى) كه به آنان رسيده، رحمتى بچشانيم، به ناگاه آنان در مورد آيات ما فريبى دارند؛ بگو:» ترفند خدا سريع‌تر است. [چرا] كه فرستادگانِ (از فرشتگان) ما، آنچه را فريبكارى مى‌كنيد مى‌نويسند. « (٢١)
او كسى است كه شما را در خشكى و دريا مى‌گرداند؛ تا هنگامى كه در كشتى‌ها قرار مى‌گيريد. و با بادى دلپسند (و ملايم) آنان را روان مى‌سازند و بدان شادمان شوند. [ناگهان‌] باد شديدى مى‌وزد، و امواج از هر جايى به سراغ آنان مى‌آيد، و يقين مى‌كنند كه آنان محاصره شده‌اند (و هلاك خواهند شد؛ در اين هنگام) خدا را، در حالى كه دين (خود) را براى او خالص گردانيده‌اند، مى‌خوانند كه:» اگر ما را از اين [گرفتارى‌] نجات دهى، قطعاً از سپاسگزاران خواهيم بود. « (٢٢)
و هنگامى كه [خدا] آنان را نجات بخشيد، ناگهان آنان به ناحق، در زمين ستم مى‌كنند! اى مردم! ستم شما، تنها به زيان خود شماست؛ بهره زندگى پست (دنيا را مى‌بريد)، سپس بازگشت شما فقط به سوى ماست؛ و شما را به آنچه همواره انجام مى‌داديد، خبر مى‌دهيم. (٢٣)
مثال زندگىِ پست (دنيا،) فقط همانند آبى است كه آن را از آسمان فرو فرستاديم، و به آن گياهان زمين- از آنچه مردم و دام‌ها مى‌خورند- آميخته شود، تا هنگامى كه زمين، زيبايى‌اش را برگرفت و آراسته شد، و اهلِ آن يقين مى‌كنند كه آنان بر آن توانايى دارند؛ (ناگهان) در شبى يا روزى، فرمان (نابودى) ما بدان در رسد، و آن را درو مى‌كنيم چنانكه گويا ديروز هرگز برپا نبوده است! اين گونه، آيات را براى گروهى كه تفكّر مى‌كنند، شرح مى‌دهيم. (٢٤)
و خدا (شما را) به سراى سلامت فرا مى‌خواند؛ و هر كس را بخواهد (و شايسته ببيند)، به راهى راست راهنمايى مى‌كند. (٢٥)