اندكى آن [كافر] ان را (از دنيا) برخوردار مى‌كنيم، سپس آنان را به سوى عذابى سخت مى‌كشانيم! (٢٤)
و اگر از آن [كافر] ان بپرسى:» چه كسى آسمان‌ها و زمين را آفريد؟ «حتماً مى‌گويند:» خدا «، بگو:» ستايش مخصوص خداست. «بلكه بيشترشان نمى‌دانند. (٢٥)
آنچه در آسمان‌ها و زمين است فقط از آنِ خداست؛ [چرا] كه تنها خدا توانگر [و] ستوده است. (٢٦)
و اگر (بر فرض) آنچه از درخت [ان‌] در زمين است قلم‌ها شود، در حالى كه دريا (مركب شود و) بعد از آن هفت دريا به كمكش آيد، (آفريده‌ها و) كلمات خدا پايان نمى‌يابد؛ براستى كه خدا شكست ناپذيرى فرزانه است. (٢٧)
آفرينش شما و برانگيختن شما (در رستاخيز) جز همانند (آفرينش و برانگيختن) يك شخص نيست؛ كه خدا شنواى بيناست. (٢٨)
آيا نظر نكرده‌اى كه خدا شب را در روز وارد مى‌كند، و روز را در شب وارد مى‌كند، و (منافع) خورشيد و ماه را مسخّر ساخته، در حالى كه هر كدام تا سرآمد معيّنى روانند؟! و اينكه خدا به آنچه انجام مى‌دهيد آگاه است؟ (٢٩)
اين [ها] بخاطر آن است كه تنها خدا حقّ است، و اينكه آنچه را جز او مى‌خوانند (و پرستش مى‌كنند،) باطل است، و اينكه تنها خدا بلند مرتبه [و] بزرگ است. (٣٠)
آيا نظر نكرده‌اى كه كشتى‌ها در دريا به (بركت) نعمت خدا روان است، تا برخى از نشانه‌هايش را به شما بنماياند؟! حتماً در اين [ها] براى هر بسيار شكيباى بسيار سپاسگزار، نشانه‌هايى (عبرت آموز) است. (٣١)
و هنگامى كه (در دريا) موجى همچون سايبان‌ها آنان را بپوشاند، خدا را در حالى كه دين (خود) را براى او خالص گردانيده‌اند، مى‌خوانند؛ و هنگامى كه آنان را به خشكى نجات دهد، پس برخى آنان معتدل مى‌شوند (و برخى به كفرشان باز مى‌گردند؛) و [لى‌] نشانه‌هاى ما را جز هر نيرنگ‌بازِ پيمان شكنِ بسيار ناسپاس، انكار نمى‌كند. (٣٢)