و كسانى كه كفر ورزيدند، و نشانه‌هاى ما را دروغ انگاشتند، آنان اهل دوزخند. (١٠)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! نعمت خدا را بر (خود) تان ياد كنيد؛ آنگاه كه گروهى (از دشمنان سوءِ) قصد داشتند، دست‌هايشان را به سوى شما بگشايند؛ و [خدا] دستشان را از شما كوتاه كرد. و [خودتان را] از [عذاب‌] خدا حفظ كنيد. و مؤمنان، پس بايد، تنها بر خدا توكّل كنند. (١١)
و بيقين خدا از بنى اسرائيل (فرزندان يعقوب) پيمان محكم گرفت. و از ميان آنان دوازده سرپرست برانگيختيم. و خدا (به آنان) گفت:» براستى من با شما هستم؛ اگر نماز را بر پا داريد، و [مالياتِ‌] زكات را بپردازيد، و به فرستادگانم ايمان آوريد و آنان را گرامى داريد، و» قرض الحسنه‌اى «به خدا وام دهيد، قطعاً بدى‌هايتان را از شما مى‌زدايم؛ و حتماً شما را در بوستان‌هاى (بهشتى) وارد مى‌كنم كه از زير [درختان‌] ش نهرها روان است؛ و هر كس از شما بعد از آن، كفر ورزد، پس بيقين از راه درست گمراه شده است. (١٢)
پس بخاطر آنكه آنان، پيمانشان را شكستند، آنها را از رحمت خويش دور ساختيم؛ و دل‌هايشان را سخت گردانيديم، در حالى كه سخنان (خدا) را از جايگاههايش مى‌گردانند؛ و قسمتى از آنچه را كه بدان تذكر داده شده بودند، فراموش كردند؛ و هميشه از خيانتى (تازه) از آنان آگاه مى‌شوى، مگر اندكى از آنان (كه خيانت نكردند) پس آنان را ببخش و درگذر؛ كه خدا نيكو كاران را دوست مى‌دارد. (١٣)