و (ياد كن) آن (مريم را) كه دامان (عفّت) ش را حفظ كرد، و از روح خويش در او دميديم؛ و او و پسرش را نشانه‌اى (معجزه‌آسا) براى جهانيان قرار داديم. (٩١)
براستى كه اين (روش پيامبران) آيين شماست، در حالى كه آيين يگانه‌اى است؛ و من پروردگار شما هستم؛ پس [مرا] پرستش كنيد. (٩٢)
و (گروهى) كار (دين) شان را در ميان خود گسستند؛ (ولى) همه فقط به سوىِ ما باز مى‌گردند. (٩٣)
و هر كس برخى [كارهاى‌] شايسته را انجام دهد، در حالى كه او مؤمن باشد، پس براى كوشش او هيچ ناسپاسى نخواهد بود؛ و در حقيقت ما تنها نويسندگان (كارهاى) او هستيم. (٩٤)
و بر (مردمِ) آبادى كه هلاكشان ساختيم، ممنوع است كه آنان (به دنيا) بازگردند. (٩٥)
تا هنگامى كه (راه)» يَأجُوج «و» مَأجُوج «گشوده شود، در حالى كه آنان از هر بلندى، به سرعت سرازير مى‌شوند. (٩٦)
و وعده حق (رستاخيز) بسى نزديك شود؛ پس ناگهان چشم‌هاى كسانى كه كفر ورزيدند، خيره شود؛ (در حالى كه مى‌گويند:) اى واى بر ما كه از اين (روز) در غفلت بوديم؛ بلكه (ما) ستمكار بوديم! (٩٧)
در حقيقت شما و آنچه غير از خدا مى‌پرستيد، هيزم جهنّم هستيد؛ در حالى كه شما وارد شدگان در آن هستيد. (٩٨)
اگر (بر فرض) اينان معبودانى بودند، وارد آن (جهنّم) نمى‌شدند؛ در حالى كه همه در آن ماندگارند. (٩٩)
براى آنان در آن (جهنّم) فريادى است؛ و آنان در آنجا (چيزى) نمى‌شنوند. (١٠٠)
براستى كسانى كه قبلًا از طرف ما (وعده) نيك به آنان داده شده است، آنان از آن (جهنّم) دور نگاه داشته مى‌شوند. (١٠١)