در حقيقت كسانى كه به ملاقات ما (و روز رستاخيز) اميد ندارند، و به زندگى پست (دنيا) خشنود شدند و بدان آرامش يافتند، و كسانى كه آنان از آيات (و نشانه‌هاى) ما غافلند، (٧)
آنان به سبب آنچه همواره كسب مى‌كردند، مقصدشان آتش است! (٨)
براستى كسانى كه ايمان آوردند و [كارهاى‌] شايسته انجام دادند، پروردگارشان آنان را به وسيله ايمانشان راهنمايى مى‌كند؛ [و] در بوستان‌هاى پر نعمت (بهشت)، نهرها از زير (درختان) شان روان است. (٩)
ندا (و نيايش) آنان در آن (بوستان‌ها، اين است كه:)» خدايا، منزّهى تو! «و زنده بادِ آنان در آنجا:» سلام «است؛ و پايان ندا (و نيايش) آنان (اين است) كه:» ستايش، مخصوصِ خدايى است كه پروردگارِ جهانيان است! « (١٠)
اگر (بر فرض) خدا براى مردم (در پذيرش نفرين و مجازات) بدى [ها]، شتاب مى‌كرد همچون شتاب جويى آنان در نيكى [ها]، حتماً براى آنان سرآمد (عمر) شان فرا مى‌رسيد؛ و [لى‌] كسانى را كه اميد به ملاقات ما ندارند، وا مى‌گذاريم در حالى كه در طغيانشان سرگردان مى‌شوند. (١١)
و هنگامى كه به انسان زيان (و رنج) رسد، ما را، در حالى كه به پهلويش خوابيده، يا نشسته، يا ايستاده، مى‌خواند؛ و هنگامى كه زيان (و رنج) او را از وى برطرف ساختيم، [چنان‌] مى‌رود كه گويا ما را براى (دفع رنج و) زيانى كه به او رسيده بود، نخوانده است! اين گونه براى اسرافكاران، آنچه را كه همواره انجام مى‌دادند، آراسته شده است. (١٢)
و بيقين گروه‌هاى پيش از شما را، هنگامى كه ستم كردند، هلاك نموديم؛ در حالى كه فرستادگانشان دليل‌هاى روشن (معجزه آسا) براى آنان آوردند، و [لى‌] هرگز ايمان نمى‌آورند؛ اين گونه گروه خلافكاران را كيفر مى‌دهيم! (١٣)
سپس شما را پس از آنان، جانشينانى در زمين قرار داديم، تا ببينيم چگونه عمل مى‌كنيد. (١٤)