و روزى كه دو گروه (مؤمنان و كافران در نبرد احد با هم) رو به رو شدند، آنچه به شما رسيد، پس به رخصت خدا، و بخاطر آن بود كه مؤمنان را معلوم بدارد. (١٦٦)
و (نيز) براى اينكه معلوم بدارد كسانى را كه دورويى نمودند، و به آنان گفته شد:» بياييد در راه خدا جنگ كنيد، يا دفاع نماييد. «گفتند:» اگر (بر فرض) جنگى مى‌دانستيم حتماً از شما پيروى مى‌كرديم. «در آن روز (فاصله) آنان به كفر نزديك‌تر بود، از (فاصله) آنان به ايمان؛ به زبانشان چيزى مى‌گويند كه در دل‌هايشان نيست. و خدا به آنچه پنهان مى‌دارند، آگاه‌تر است. (١٦٧)
كسانى كه در حال (جنگ، در خانه خود) نشسته بودند، به برادرانشان گفتند:» اگر (بر فرض) از ما اطاعت مى‌كردند، كشته نمى‌شدند. «بگو:» اگر راستگو هستيد، پس مرگ را از خودتان دور سازيد! « (١٦٨)
(اى پيامبر) هرگز مپندار كسانى كه در راه خدا كشته شدند، مردگانند، بلكه [آنان‌] زنده‌اند، [و] در پيشگاه پروردگارشان روزى داده مى‌شوند! (١٦٩)
[در حالى كه آنان‌] بخاطر آنچه خدا از بخشش خود به ايشان داده است، شادمانند؛ و بخاطر (آگاهى از جايگاه مجاهدان يعنى) كسانى كه از پى ايشان، هنوز به آنان نپيوسته‌اند، شادى مى‌كنند، كه هيچ ترسى بر آنان نيست، و نه آنان اندوهگين مى‌شوند. (١٧٠)
بخاطر نعمتى از جانب خدا و بخشش [او] و اينكه خدا، پاداشِ مؤمنان را تباه نمى‌كند شادى مى‌كنند، (و مژده مى‌دهند.) (١٧١)
كسانى كه (در نبرد احد) پس از آنكه آسيب (و جراحتى) به ايشان رسيد، [دعوت‌] خدا و فرستاده (اش) را، پذيرفتند. براى كسانى از آنان، كه نيكى كردند و پارسايى نمودند، پاداشى بزرگ است. (١٧٢)
(همان) كسانى كه (برخى از) مردم، به آنان گفتند:» كه مردمان براى (حمله به) شما گرد آمده‌اند؛ پس، از آنان بترسيد «و [لى اين سخن‌]، بر ايمانشان افزود، و گفتند:» خدا ما را بس است؛ و [او] خوب كار سازى است. « (١٧٣)