براى مردان، از آنچه پدر و مادر و خويشاوندان (آنان) بر جاى گذاشته‌اند، سهمى است؛ و براى زنان (نيز) از آنچه پدر و مادر و خويشاوندان (آنان) بر جاى گذاشته‌اند، سهمى است؛ چه آن [ميراث‌]، كم باشد يا زياد؛ [در حالى كه اين‌] سهمى تعيين شده است. (٧)
و اگر هنگام تقسيم (ارث)، نزديكان و يتيمان و بينوايان، حاضر شدند، پس [چيزى‌] از آن، به آنها روزى دهيد؛ و با آنان سخنى پسنديده گوييد. (٨)
و كسانى كه اگر (بر فرض) نسل كم‌توانى بعد از خودشان بر جاى گذارند، بر (آينده) آنان مى‌ترسند، بايد (از ستم در باره يتيمان مردم نيز) بهراسند؛ پس بايد خودشان را از (عذاب) خدا حفظ كنند، و بايد سخنى استوار گويند. (٩)
در حقيقت كسانى كه اموال يتيمان را به ستم مى‌خورند، جز اين نيست كه آتشى در درونشان مى‌خورند. و بزودى در شعله فروزان (آتش) در آيند [و بسوزند.] (١٠)
خدا به شما در باره فرزندانتان سفارش مى‌كند كه: براى پسر، همچون بهره (و سهام ارث) دو دختر باشد؛ و اگر آن (وارث) ان دخترانى (دو يا) بيش از دو باشند، پس دو سوّم ميراث، فقط براى آنان است؛ و اگر (وارث) يك [دختر] باشد، پس نيمى (از ميراث) فقط براى اوست. و براى پدر و مادرش يك ششم ميراث، فقط براى هر يك از آن دو (مقرر شده،) اگر براى آن (متوفّى) فرزندى باشد؛ و اگر فرزندى برايش نبوده باشد، و (تنها) پدر و مادرش از او ارث برند، پس يك سوم (ميراث) فقط براى مادرش است. و اگر برايش برادرانى باشد، پس يك ششم (ميراث) فقط براى مادرش است (و بقيّه از آنِ پدر است؛ البتّه همه اينها،) بعد از (انجامِ) وصيتى است كه بدان سفارش كرده، يا بدهى (كه بايد پرداخت شود.- شما) نمى‌دانيد پدران (و مادران) تان و فرزندانتان، كدام يك سود (شان) براى شما نزديك‌تر است.- [اين حكمِ‌] واجبى، از جانب خداست؛ [چرا] كه خدا، داناى فرزانه است. (١١)