٣٢- سورة السجده‌
به نام خداى گسترده‌مهرِ مهرورز
الف، لام، ميم. (١)
فرو فرستادن كتاب (قرآن) كه هيچ ترديدى در آن نيست، از [سوى‌] پروردگار جهانيان است. (٢)
آيا (مشركان) مى‌گويند:» (پيامبر) به دروغ آن را (به خدا) نسبت داده است. «بلكه آن (سخن) حقّ است در حالى كه از سوى پروردگار توست؛ تا گروهى را هشدار دهى كه پيش از تو هيچ هشدارگرى براى آنان نيامده است، باشد كه آنان رهنمون شوند. (٣)
خدا، كسى است كه آسمان‌ها و زمين و آنچه را بين آن دواست در شش روز [و دوره‌] آفريد، سپس بر تخت (جهاندارى و تدبير هستى) تسلّط يافت؛ براى شما غير از او هيچ سرپرست و شفاعتگرى نيست؛ آيا (غافليد) و متذكّر نمى‌شويد؟! (٤)
كارها را از آسمان تازمين تدبير مى كند؛ سپس در روزى كه مقدار آن هزار سال است از آنچه شما مى‌شماريد، به سوى او بالا مى رود. (٥)
آن (خدا) داناى نهان و آشكار است؛ [و] شكست ناپذير مهرورز است. (٦)
(همان) كسى كه هر چيزى را كه آن را آفريد، نيكوگردانيد؛ و آفرينش انسان را از گِل آغاز كرد؛ (٧)
سپس نسل اورا از چكيده‌اى از آبى پست قرارداد؛ (٨)
سپس اورا مرتّب نمود و از روح خود در او دميد؛ و براى شما گوش و چشم‌ها و دل‌ها (ى سوزان) قرارداد؛ چه اندك سپاسگزارى مى‌كنيد. (٩)
و (كافران) گفتند:» آيا هنگامى كه (ما مُرديم و) در زمين گم شديم آيا براستى ما در آفرينش جديدى خواهيم بود؟! «بلكه آنان ملاقات پروردگارشان را (در رستاخيز) منكرند. (١٠)
بگو:» فرشته مرگ كه بر شما گماشته شده، (جان) شما را بطور كامل مى‌گيرد؛ سپس فقط به سوى پروردگارتان باز گردانده مى‌شويد. « (١١)
و اى كاش خلافكاران را مى‌ديدى هنگامى كه آنان در پيشگاه پروردگارشان سرافكنده مى‌شوند، (و مى‌گويند:) اى پروردگار ما! ديديم و شنيديم؛ پس ما را بازگردان تا [كار] شايسته‌اى انجام دهيم؛ [چرا] كه ما يقين پيدا كرديم. (١٢)
و اگر (بر فرض) مى‌خواستيم حتماً به هر شخص رهنمودش را (به اجبار) مى‌داديم. و ليكن گفتار (سنّت گونه اى) از طرف من تحقق يافته كه: قطعاً جهنّم را از همه جن‌ها و مردم پرخواهم كرد! (١٣)
پس (به دوزخيان مى‌گويم: عذاب را) بچشيد، به خاطر اينكه ملاقات اين روزتان را فراموش كرديد، در حقيقت ما (نيز) شما را به فراموشى سپرديم؛ و بخاطر آنچه همواره انجام مى‌داديد، عذاب ماندگار را بچشيد! (١٤)
فقط كسانى به آيات ما ايمان مى‌آورند كه هر گاه بدان (آيات) يادآورى شدند، سجده كنان (بر زمين) مى افتند، و با ستايش پرودگارشان تسبيح مى‌گويند؛ در حالى كه آنان تكبّر نمى‌ورزند. (١٥)