و آنان را نسزد؛ و نمى‌توانند. (٢١١)
[چرا كه‌] آنان از شنيدن (اخبار وحى) كنار زده شده‌اند. (٢١٢)
و (اى پيامبر!) هيچ معبود ديگرى را با خدا مخوان (و پرستش مكن،) كه از عذاب شدگان خواهى شد. (٢١٣)
و خاندان نزديكت را هشدار ده. (٢١٤)
و بال (عطوفت و فروتنى) خود را براى كسانى از مؤمنان كه از تو پيروى مى كنند فروآر. (٢١٥)
و اگر تو را نافرمانى كنند پس بگو:» در حقيقت من نسبت به آنچه انجام مى‌دهيد غير متعهدم. « (٢١٦)
و بر (خداى) شكست‌ناپذير [و] مهرورز توكّل نما. (٢١٧)
(همان) كسى كه تو را به هنگامى كه (براى نماز) مى‌ايستى، مى‌بيند؛ (٢١٨)
و دگرگونى (حالات) تو را در [ميان‌] سجده كنندگان (مى‌نگرد)؛ (٢١٩)
[چرا] كه تنها او شنوا [و] داناست. (٢٢٠)
آيا به شما خبر دهم كه شيطان‌ها بر چه كسى فرود مى‌آيند؟! (٢٢١)
بر هر دروغ زن گنه پيشه فرود مى‌آيند؛ (٢٢٢)
در حالى كه شنيده (هاى خود) را (به سوى ديگران) فرو مى‌افكنند، و بيشترشان دروغگويند. (٢٢٣)
و (پيامبر شاعر نيست زيرا) شاعران، گمراهان از آنان پيروى مى كنند. (٢٢٤)
آيا نظر نكرده‌اى كه آنان در هر سرزمينى سرگردانند؟ (٢٢٥)
و اينكه آنان آنچه را كه انجام نمى‌دهند، مى‌گويند؟! (٢٢٦)
مگر كسانى كه ايمان آورده و [كارهاى‌] شايسته انجام داده، و خدا را بسيار ياد كردند، و بعد از ستم ديدگى، (از شعر خود) يارى جستند (و دفاع كردند)؛ و كسانى كه ستم كردند بزودى خواهند دانست كه به كدام بازگشتگاه برخواهند گشت. (٢٢٧)