(شعيب) گفت:» پروردگار من به آنچه انجام مى‌دهيد داناتر است. « (١٨٨)
و او را تكذيب كردند، و عذابِ روزِ سايبانِ (ابر آتشبار) آنان را فرو گرفت؛ براستى كه آن عذابِ روزى بزرگ بود! (١٨٩)
قطعاً در آن [ها] نشانه‌اى است و [لى‌] بيشترشان مؤمن نيستند. (١٩٠)
و مسلماً تنها پروردگار تو شكست‌ناپذير [و] مهرورز است. (١٩١)
قطعاً اين (قرآن) فروفرستاده پروردگار جهانيان است. (١٩٢)
رُوحُ الامين (جبرئيل احياگر درستكار) آن را بر دل تو فرود آورد؛ (١٩٣)
تا از هشدار دهندگان باشى؛ (١٩٤)
به زبان عربى روشن (و واضح روشنگر)؛ (١٩٥)
و مسلماً (وصف) آن در نوشته‌هاى متين پيشينيان (آمده) است. (١٩٦)
و آيا اينكه دانشوران بنى اسرائيل (فرزندان يعقوب، وصف) آن را مى‌دانند، نشانه‌اى براى آنان نبود؟! (١٩٧)
و اگر (بر فرض) آن را بر برخى از غير عرب‌ها فرو مى‌فرستاديم، (١٩٨)
و آن را بر ايشان مى‌خواند، به آن ايمان نمى‌آوردند. (١٩٩)
اينگونه آن را در دل‌هاى خلافكاران راه مى‌دهيم. (٢٠٠)
در حالى كه به آن (قرآن) ايمان نمى‌آورند تا اينكه عذاب دردناك را ببينند! (٢٠١)
و ناگهان (عذاب) به سراغشان مى آيد، و حال آنكه آنان (با درك حسّى) متوجه نمى‌شوند؛ (٢٠٢)
و (در آن هنگام) مى‌گويند:» آيا ما مهلت داده شده‌ايم؟! « (٢٠٣)
و آيا به عذاب ما شتاب مى‌ورزند؟! (٢٠٤)
و آيا ملاحظه كردى كه اگر ساليانى آنان را (از اين زندگى) بهره‌مند سازيم، (٢٠٥)
سپس آنچه را همواره به آنان وعده داده مى‌شد، به سراغشان آيد، (٢٠٦)
بهره‌مندى دائمى‌شان (از دنيا چيزى از عذاب را) از آنان دفع نمى‌كند؟ (٢٠٧)
و (مردم) هيچ آبادى را هلاك نكرديم جز در حالى كه براى آن [ها] هشدار دهندگانى براى يادآورى بود. (٢٠٨)
و (ما) ستمكار نبوديم. (٢٠٩)
و شيطان‌ها آن (قرآن) را فرو نفرستادند؛ (٢١٠)