بلكه حق را براى آنان آورديم؛ و قطعاً آنان دروغ گويند. (٩٠)
خدا هيچ فرزندى نگزيده است و هيچ معبودى با او نيست؛ (و گرنه) در آن صورت حتماً هر معبودى آنچه را آفريده بود، مى‌برد، و مسلماً برخى آنان بر برخى [ديگر] برترى مى‌جستند؛ منزّه است خدا از آنچه (او را) وصف مى‌كنند! (٩١)
(همان خدايى كه) داناى نهان و آشكار است؛ پس برتر است از آنچه شريك (او) قرار مى‌دهند! (٩٢)
(اى پيامبر) بگو:» پروردگارا! اگر آنچه را (از عذاب) به آنان وعده داده مى‌شود به من بنمايانى، (٩٣)
پس پروردگارا، مرا در ميان گروه ستمكاران قرار مده. « (٩٤)
و ما قطعاً تواناييم بر اينكه آنچه را به آنان وعده مى‌دهيم، به تو بنمايانيم. (٩٥)
بدى را بدان (شيوه‌اى) كه آن نيكوتر است، دفع كن. ما به آنچه وصف مى‌كنند داناتريم. (٩٦)
و بگو:» پروردگارا! از اشارات وسوسه‌آميز شيطان‌ها به تو پناه مى‌برم؛ (٩٧)
و پروردگارا! از حضور آنان (نزد خود)، به تو پناه مى‌برم. « (٩٨)
تا هنگامى كه مرگ، يكى از آنان را فرا رسد، مى‌گويد:» پروردگارا! [مرا] باز گردانيد؛ (٩٩)
باشد كه من در آنچه ترك كرده‌ام، [كار] شايسته‌اى انجام دهم. « (در پاسخ او گفته مى‌شود:) هرگز چنين نيست! اين سخنى است كه او (فقط) گوينده آن است؛ و فرا روى آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته مى‌شوند. (١٠٠)
و هنگامى كه در شيپور دميده شود، پس در آن روز هيچ خويشاوندى بين آنان نيست، و از يكديگر پرسش (و درخواست) نمى‌كنند. (١٠١)
و كسانى كه ميزان‌هاى (عمل) آنان سنگين است، پس تنها آنان رستگارانند. (١٠٢)
و كسانى كه ميزان‌هاى (عمل) آنان سبك است، پس آنان كسانى هستند كه به خودشان زيان رسانده‌اند (و) در جهنّم ماندگارند؛ (١٠٣)
در حالى كه [شعله‌هاى‌] آتش به چهره‌هايشان نواخته مى‌شود؛ و آنان در آن (آتش) عبوس و زشت منظرند. (١٠٤)